Apuntamentos, resumos, traballos, exames e exercicios de Outras linguas estranxeiras de Bacharelato

A Literatura Galega do Exilio

A literatura galega do exilio é a produción literaria en galego despois da Guerra Civil desenvolvida fóra de Galicia. A maior parte da actividade literaria estaba concentrada en México e Bos Aires. Nesta última cidade, os exiliados contactaron coas persoas que emigraran antes da sublevación militar para intentar manter viva a nosa cultura. Esta literatura estaba marcada polo compromiso galeguista, o auxe da poesía cívico-social, a mestizaxe e o cosmopolitismo.

A Poesía do Exilio

A poesía vai ser un dos xéneros máis cultivados, caracterizado por retomar o ton cívico e social de Cabanillas, o predominio do discurso comprometido e a mitificación do pasado. O poeta Luís Seoane escribe Fardel de eisilado...

A literatura galega entre 1800 e 1833

Nos primeiros anos do século houbo unha gran axitación política por mor da invasión francesa e as loitas entre absolutistas e liberais. Isto favoreceu unha literatura de carácter propagandista que, aínda que carece de valor literario, ten importancia documental e lingüística; estes textos significaron un paso na revalorización do galego. Neste período destacan autores como Antonio Benito Fandiño, Nicomedes Pastor Díaz e as panxoliñas de Nadal formadas por diversos autores.

Escritos propagandísticos

Entre 1808 e 1810 aparecen textos de propaganda antifrancesa para poñer o pobo en contra da invasión napoleónica. Estes textos estaban escritos en galego para que tivesen unha mellor comprensión

A narrativa galega na década dos noventa

Neste decenio establécese de xeito definitivo o xénero novelesco no sistema literario galego, pois os mecanismos de promoción, edición, produción e crítica están xa plenamente consolidados.

Por outra banda, no primeiro quinquenio da década, autores que se dedicaban á produción de relatos ou de poesía optan polo xénero central da narrativa. É o caso de Ramiro Fonte, M. Forcadela, Darío X. Cabana, Manuel Rivas, etc. Ademais, continúan publicando autores xa consagrados como Anxo A. Rei Ballesteros, Víctor F. Freixanes, Carlos Casares e Méndez Ferrín.

Un dos feitos máis significativos desta década é a tendencia, xa iniciada nos oitenta, á diversificación xenérica; deste xeito, proliferan...

A Literatura do Exilio entre 1936 e 1976

Poesía, prosa e teatro

A Guerra Civil e a conseguinte ditadura franquista (1936-1975) supuxo o desmantelamento do sistema literario galego en Galicia. A maior parte da actividade literaria estaba concentrada en México e Bos Aires. Nesta última cidade, os exiliados entraron en contacto cos emigrantes antes da sublevación militar e comezaron a impulsar revistas, libros e reimpresións para intentar manter viva a nosa cultura. As características da literatura galega do exilio son o compromiso galeguista, a auxe da poesía cívico-social, a mestizaxe e o cosmopolitismo.

Poesía

Luís Seoane: Polifacético en Bos Aires, tivo unha actividade variada e intensa: funda revistas, fai radio, ilustra libros…...

Xosé Luís Méndez Ferrín: Vida e Obra

Nado en Ourense, é un político e escritor galego amplamente recoñecido como un dos referentes da literatura galega contemporánea. Foi membro da Real Academia Galega desde o ano 2000 e presidente da mesma dende 2010 até 2013, cando dimitiu. O 13 de marzo de 2013 renunciou definitivamente á súa carreira de académico.

Características das súas obras

• Preocupación crítica e revolucionaria polos problemas de Galicia.
• Intertextualidade: utiliza materias e autores e tráelos ata nós.
• Reflexiona sobre a propia creación literaria.
• Aparece unha constante flutuación entre o real e o ficticio.
• Recorre a miúdo ao mundo dos soños, sendo ás veces difícil distinguilos do real.
• Presenza constante do misterioso

Literatura Galega: A Época Nós (1916-1936)

A Época Nós (1916-1936) foi un período fundamental para a literatura galega, con figuras clave como Otero Pedrayo, Risco e Cuevillas. Tamén destaca Castelao, quen provén do agrarismo.

Todos eles participaron en actividades do G.L.G. (Grupo Literario Galego) e foron creadores da nova narrativa galega, introducindo correntes europeas e sendo iniciadores do ensaio en lingua galega.

Ramón Otero Pedrayo

A súa obra narrativa divídese en dous bloques principais:

1. Novelas Realistas

• Ambientadas na Galiza rural do século XIX.
• Narran o proceso de decadencia da fidalguía e os cambios da sociedade rural.
• Os camiños da vida: Longa novela en tres partes que narra a historia de dúas familias fidalgas ourensás.

Aspectos biográficos

Nace en Celanova en 1851, alí pasa a súa infancia ata que na adolescencia vai vivir —por conflitos familiares— co seu irmán a Madrid. Alí comeza a carreira de Dereito, que non rematará. Participa activamente na situación política do momento (a Revolución de 1868) e dedicarase profesionalmente ao xornalismo.

Regresará a Galicia na década dos 80 e será en Ourense onde se presente a un certame literario cos poemas "Unha voda en Einibó", "O gaiteiro" e "A Virxe do Cristal", que gañará e suporá a súa presentación como poeta. Emigra a Cuba e colabora cos intelectuais galegos. Falece en Cuba en 1908 e os seus restos serán repatriados á Coruña.

Obra poética

Curros Enríquez só publicará dúas obras poéticas:...

A Xeración do 25: As Vangardas

Esta xeración está formada polos discípulos de Castelao, Risco e Cabanillas. Escritores como Rafael Dieste, Bouza Brey, Álvaro Cunqueiro, Manuel Antonio, entre outros, forman parte dela. Esta xeración é a equivalente á do 27 da literatura española e coñécese tamén como a xeración perdida, xa que a Guerra Civil acabou con moitos dos seus membros.

Os mozos do 25 van ter unha actitude máis radical en comparación coa literatura anterior, o que fai que nesta literatura se diferencie moi ben a ideoloxía de cada autor. Os únicos fieis á moderación anterior serán Bouza Brey e Ricardo Carballo Calero.

1. Por que eran considerados unha xeración?

Todos naceron na primeira parte do século XX; eran novecentistas....

Irmandades da Fala

Antón Noriega Varela (1869-1947)

Mestre e home vinculado ao agrarismo. Destacan dous títulos poéticos: Montañesas e Do ermo. É coñecido como o "Poeta da Montaña" pola temática da paisaxe montañesa na súa poesía. Na súa obra pódense distinguir dúas direccións:

• Poesía realista e costumista
• Poesía lírica pura

Ramón Cabanillas (1876-1959)

O poeta máis representativo desta etapa, alcumado o "Poeta de raza". Colaborou co agrarismo, as Irmandades e o grupo Nós. Sintetizou o mellor do noso Rexurdimento integrando dous tipos de elementos:

1. Elementos procedentes da tradición.
2. Elementos anovadores.

Xéneros poéticos de Cabanillas:

• Lírica: No desterro, Vento mareiro, Da terra asoballada (escrito en Cuba) e A rosa de cen