Apuntamentos, resumos, traballos, exames e problemas de Outras linguas estranxeiras

Poesía lírica

Poesía lírica: simplicidade, versos de arte menor, octosílabo, rima asonante en versos partes e vocabulario e sintaxe sinxelos.

• Poesía costumista

  : paisaxista, descrición momentos cotiás da vida da aldea e de costumes.

• Poesía intimista

  : temática amorosa, rememoración do pasado, cunha identificación coa natureza de evidente herdanza rosaliana. A Rosa das cen follas (1926) é a obra máis característica desta tendencia.

• Poesía cívica

  : a máis representativa do autor. Comprometido coa realidade do país criticando con radicalismo as inxustizas sociais. Denuncia a opresión do campesiñado representando os postulados do movemento agrarista. Reivindicación da identidade nacional de Galiza fronte ao poder de Castela. Mostra

• Antonio Noriega Varela: coñecido como o ``poeta da montaña´´. Promoveu periódicos como ``Guau... Guau´´. É autor dunha soa obra que foi ampliando ao longo da vida. A primeira edición foi ``Montañesas´´ e a partir da terceira cambiou o título a ``Do ermo´´, o que sinala unha nova orientación estética. A poesía de Noriega pódese dividir en dous estratos: o primeiro enmárcase na liña do ruralismo costumista decimonónico, e o segundo está composto por poemas de influencia modernista e saudosista, cun certo ``franciscanismo´´.

• Ramón Cabanillas: Encádrase na Xeración das Irmandades. Acaba aliñándose co sector máis conservador e culturalista das Irmandades e comparte cos membros do grupo unha profunda relixiosidade, unha

Comentario de texto de Rosalía de Castro

Esta obra pertence a Rosalía de Castro, autora nada en Santiago de Compostela e enterrada no Panteón dos Galegos Ilustres na igrexa de San Domingos de Bonaval en Santiago de Compostela. Morreu de cancro. De pequena viviu na aldea de Ortoño e en Padrón cunha tía, porque era filla dunha muller solteira e un seminarista, e iso estaba mal visto. Mentres estivo na aldea non recibiu educación axeitada, mais impregnouse da lingua e cultura popular galegas. Cuns 13 anos foi para Santiago e entrou en contacto coa mocidade intelectual do momento, como socia do Liceo de la Juventud, onde coñeceu a Pondal e Murguía, entre outros. Casou con Manuel Murguía aos 21 anos. El era un importante intelectual, investigador...

Eduardo Pondal: Visión e Ideoloxía

Eduardo Pondal recrea literariamente o pasado histórico de Galicia e elabora un mundo poético de ton épico, poboado de personaxes dotados dunha forte carga simbólica, que habitan unha terra onde os elementos da paisaxe adquiren valores connotativos que determinan e realzan as calidades humanas.

Pondal atopará no celtismo o fundamento ideolóxico que xustifique o xeito diferencial galego e porá a súa arte ao servizo da causa galeguista. Tentará devolverlles aos galegos o orgullo de selo para, deste xeito, poder vivir o presente como dignos herdeiros daquela raza celta, esforzada e heroica.

Vida de Eduardo Pondal (1835-1917)

• Nace na vila de Ponteceso, na comarca de Bergantiños, en 1835, e morre na Coruña

As Irmandades da Fala

As Irmandades da Fala naceron por iniciativa dos irmáns Antón e Ramón Vilar Ponte, os cales, tras unha campaña xornalística en defensa da lingua galega, conseguiron xuntar na Coruña un grupo de persoas preocupadas pola cultura galega e fundar, no ano 1916, a Irmandade de Amigos da Fala da Coruña. O seu obxectivo fundamental foi a dignificación da lingua galega (recuperación, dignificación e normalización). A imitación desta constituíronse outras irmandades por toda Galicia. En 1918 xuntáronse todas en Lugo na I Asemblea Nacionalista e fundaron as Irmandades da Fala como unha organización política unitaria (alí nomeáronse nacionalistas e sentáronse as bases da teoría do nacionalismo de Vicente Risco)....

A vocación cívica na poesía de Pondal

A poesía de Pondal ten unha decidida vocación cívica. A lembranza do pasado celta, a chamada á liberación do pobo galego, a procura do ideal iberista, pero tamén o canto da terra e da paisaxe (dende unha perspectiva panteísta) configuran o seu traballo lírico. Poeta esencialmente culto, mais tamén debedor da tradición popular en Queixumes dos pinos.

O celtismo como eixe poético

Foi un decisivo defensor do carácter celta de Galicia. Desta maneira, o celtismo constitúe un apartado decisivo no seu mundo poético. Non obstante, os datos desa celticidade eran escasos; de feito, tan só o personaxe de Breogán (citado en relatos épicos irlandeses) aparecía relatado na nómina de heroes. Mais, convencido...

Bloque occidental

Abrange a parte occidental das provincias da Coruña e de Pontevedra e unha pequena zona no sudoeste da provincia de Ourense. En xeral, os trazos propios deste bloque son considerados máis innovadores que os doutros bloques. Dentro deste bloque localízanse as áreas fisterrá, bergantiñá e pontevedresa.

Trazos fonéticos

• Gheada: fenómeno que consiste na pronunciación aspirada do /g/ en calquera posición: ghato, algho...
• Seseo: fenómeno consistente na inexistencia do fonema /z/; no seu lugar existen dous tipos de /s/ (un apical e outro predorsal). Segundo a posición en que se dea, distínguense dous tipos de seseo:
  • Implosivo, en posición final de sílaba: lus, des, rapás, etc.
  • Explosivo, en posición inicial de sílaba:

A Prosa de Posguerra (1936-1950)

Despois da Guerra Civil, a literatura galega case desaparece, e a actividade literaria exíliase a Latinoamérica. A recuperación comeza en 1947 coa Editorial Galaxia e coas revistas Grial, Salnés ou Illa Nova, impulsadas por unha nova xeración de escritores. No exilio, a produción literaria céntrase principalmente na novela.

Nesta época, podemos distinguir varias liñas de continuidade coa prosa da xeración Nós:

• Realismo: Risco, Otero Pedrayo ou Carballo Calero (A xente da Barreira - 1951).
• Realismo fantástico: Álvaro Cunqueiro mestura elementos culturais antigos con recursos do mundo popular.
• Realismo popular: Anxel Fole eleva o popular ao culto, utilizando a linguaxe oral e dialectal.
• Realismo social:

Cantigas de Amigo

O poeta pon en boca dunha muller as penas de amor que dirixe ao seu amigo pola súa ausencia, marcha ou chegada prematura. O amor expresado é sempre non correspondido, e diferénciase das cantigas de amor porque o poeta finxe que é unha muller a que expresa os sentimentos.

Orixe das Cantigas de Amigo

Procede dunha poesía oral que existiu no noroeste da península, relacionada cunha poesía feminina con outros puntos de Europa, como Francia. Semellan coas kharxas mozárabes.

Tipos de Cantigas de Amigo

• Bailadas

  Expresan a ledicia de amar e vivir, con invitación ao baile.

• Mariñas ou Barcarolas

  Ambientadas na paisaxe mariñeira, a amiga espera a chegada dos navíos e dialoga coas ondas.

• Cantigas de Romaría

  Relacionadas coas peregrinacións

O Teatro Galego na Diáspora

Na posguerra conviven dúas propostas teatrais:

• Unha de carácter popular, enxebrista e costumista, seguida por Varela Buxán e outros. Pretende evocar a terra propia e manter o orgullo da colectividade galega.
• Unha segunda que procura que as obras sexan universais, nin exclusivas nin características do pobo galego.

Alfonso R. Castelao

Culmina no exilio o labor de renovación levado a cabo no primeiro terzo do século XX polas Irmandades da Fala e o Grupo Nós: combina expresionismo, simbolismo, humorismo e folclore; introduce o protagonista popular; e o teatro convértese nun espectáculo integral (texto, escenografía, música e danza).

Os vellos non deben de namorarse foi estreada no exilio bonaerense, no Teatro Mayo...