Apuntamentos, resumos, traballos, exames e exercicios de Filosofía e ética de Bacharelato

O Mito da Caverna de Platón: Unha Análise Detallada

Presentamos un fragmento dunha obra de Platón (427-347 a.C.), principal discípulo de Sócrates. Platón fundou a súa propia academia, onde tivo como alumno máis destacado a Aristóteles. A súa obra, composta principalmente por diálogos, divídese en catro etapas: xuventude, transición, madurez e vellez.

Na filosofía platónica, corpo e alma representan dúas dimensións distintas. O corpo, inmerso no mundo sensible, é corruptible e mutable. A alma, pola contra, pertence ao mundo das ideas, caracterizado pola perfección e a inmutabilidade.

A Dimensión Antropolóxica no Mito da Caverna

No mito da caverna, a dimensión antropolóxica refírese á condición humana e ao seu proceso...

Locke desenvolveu a teoría do estado de natureza, un estado de perfecta liberdade no que todos son libres. Defende que neste estado ninguén vai atentar contra a vida, a saúde, a liberdade e as posesións doutro. Contrariamente a Hobbes, Locke afirma que o estado de natureza é relativamente pacífico, un estado de feito, unha situación perfectible. Contrariamente a Hobbes tamén, Locke defende que a propiedade privada exista no estado de natureza.

Segundo Locke, é o home industrioso e razoable e non a natureza quen está na orixe de case todo o que ten valor, defendendo que a propiedade é natural e beneficiaria non só para o propietario, senón tamén para todos os demais. Defende que a propiedade privada é un dereito natural tan primitivo...

A Estética Transcendental de Kant: Sensibilidade, Espazo e Tempo

A Estética, en Kant, refírese á sensibilidade e á experiencia. Para que se produza coñecemento, debe haber unha materia ou contido e unhas formas. No coñecemento sensible, a materia son os datos da experiencia, e as formas puras a priori, que pon o suxeito no proceso, son o espazo e o tempo. Son as formas transcendentais da nosa sensibilidade, porque son as condicións ou estruturas necesarias e xerais deste coñecemento. Sen o espazo e o tempo, o coñecemento sensible sería un caos de sensacións. Non son conceptos, porque os conceptos necesitan da experiencia para ser elaborados, e o espazo e o tempo son previos a toda experiencia. Ademais, os conceptos pertencen ao seguinte...

A Dialéctica: A Ciencia Suprema

A dialéctica é a ciencia suprema que ten por obxecto o coñecemento da suprema realidade e procede dialecticamente. Só pode existir auténtico coñecemento da verdadeira realidade. Agora ben, no mundo sensible os seres humanos atópanse enormemente afastados desta realidade. Fai falta, por conseguinte, realizar un esforzo acomodado para ascender desde o coñecemento do mundo sensible ao coñecemento do mundo intelixible. Este proceso recibe o nome de dialéctica.

Neste sentido, a dialéctica é o método ou o camiño a seguir, tal como se describe no mito da caverna, a fin de que, despois de moitos esforzos, se poida conseguir a cima da sabedoría. A dialéctica é un proceso, o mesmo proceso do diálogo por...

Os graos de coñecemento

Platón, querendo conxugar o coñecemento do mundo sensible co do intelixible, establece dous grandes niveis de coñecemento. A cada grao ou nivel de ser faille corresponder un grao de coñecemento. Porque unha cousa é o coñecemento do mundo sensible, ao que chama opinión e outra o coñecemento do mundo intelixible, ao que denomina ciencia. Ademais, dentro de cada grao presenta dous niveis. Deste xeito, afirma Platón os seguintes niveis de coñecemento:

Ciencia

Trátase dun coñecemento obxectivo, universal do permanente, que é o mundo intelixible. Resulta, por tanto, o tipo de coñecemento superior, correspondente ao tipo de realidade superior: mundo das Ideas. Para os gregos, en xeral, a ciencia era aquel tipo de...

Introdución aos Métodos de Razoamento

Indución

O modelo de razoamento particular a xeral, ou de feitos a síntese.

Dedución

O modelo de razoamento xeral a particular, ou de teses xerais a conclusións particulares.

O Problema da Indución (PLDI)

Existe unha contradición entre a necesidade dos enunciados universais e a particularidade dos feitos nos que se basean. Ter unha xustificación básica para a indución é un requisito indispensable para que as crenzas dean un coñecemento válido.

Teorías da Percepción e o Coñecemento

Asociacionismo

Concibe a percepción como a suma de sensacións, coma se se tratase dun mosaico de múltiples pezas asociadas entre si. Podemos descompoñer mentalmente a nosa percepción e cada unha das sensacións en...

A Ilustración: Un Proceso de Decisión

Tese: A consideración da Ilustración como un proceso de decisión dos individuos de auto emanciparse.

• A Ilustración como a saída da minoría de idade da razón.
• A propia culpabilidade do individuo desa minoría de razón.
• A saída da minoría de idade é unha cuestión práctica, unha decisión.

Prolegómenos a Toda Metafísica Futura

Tese: A crítica á razón pura é a resposta á posibilidade da metafísica.

• Nin o racionalismo foi quen de dar conta do mecanismo do coñecemento humano.
• Nin o empirismo tampouco, ao abocarnos a un escepticismo.

Crítica á Razón Pura: Introdución

Tese: O coñecemento humano é un composto do recibido polos sentidos e a actuación a priori da facultade cognoscitiva.

• O coñecemento

Comentario de Texto: Arnauld, Lóxica de Port-Royal

Formulación do Título Orixinal

O título proposto para o comentario é: “As opinións persoais fronte á fe”.

Palabras clave asociadas:

• Sofistas
• Aristóteles
• Descartes
• Pascal
• Deuses
• Seres humanos
• Opinión
• Fe
• Verdade

Estrutura Expositiva do Comentario

1. Tese: A examinación da conduta humana.

   1. Se: Examinar o que leva o ser humano a actuar.

   2. Entón: Atoparase que iso non é unha cousa, senón outra completamente diferente.

2. Esclarecementos: O poder de xulgar o noso contorno.

   1. Efectos: É a forza que nos leva a xulgar todas as nosas dúbidas.

   2. Causa: Xulgar as nosas dúbidas en relación a nós mesmos, baseándonos nos nosos pensamentos na procura da nosa verdade.

Marco Histórico: Arnauld e o Século XVII

Este texto...

Concepción do Ser Humano en Aristóteles e Platón

A concepción aristotélica do ser humano

Aristóteles cre que un ser concreto é un individuo composto por materia e forma. A materia da que estamos feitos é o noso corpo, mentres que a forma é a alma. O ser humano é unha única substancia, porque o corpo e a alma están indisolublemente unidos entre si. O corpo e a alma forman unha unión substancial inseparable, xa que o corpo é aquilo do que estamos feitos, mentres que a alma é a configuración que adopta esta materia para facer de nós iso que somos.

Conceptos clave da filosofía aristotélica

• Substancia: Aquilo que existe en si mesmo e non noutros.
• Accidentes: Modificacións das substancias, aquilo que existe noutros.
• Teoría Hilemórfica: