Dialéctica e Amor en Platón: Ascenso á Sabedoría
A Dialéctica: A Ciencia Suprema
A dialéctica é a ciencia suprema que ten por obxecto o coñecemento da suprema realidade e procede dialecticamente. Só pode existir auténtico coñecemento da verdadeira realidade. Agora ben, no mundo sensible os seres humanos atópanse enormemente afastados desta realidade. Fai falta, por conseguinte, realizar un esforzo acomodado para ascender desde o coñecemento do mundo sensible ao coñecemento do mundo intelixible. Este proceso recibe o nome de dialéctica.
Neste sentido, a dialéctica é o método ou o camiño a seguir, tal como se describe no mito da caverna, a fin de que, despois de moitos esforzos, se poida conseguir a cima da sabedoría. A dialéctica é un proceso, o mesmo proceso do diálogo por medio do cal, despois de contrastar diversos pareceres, acábase dando coa verdade.
A dialéctica consiste, pois, nun primeiro momento, en ascender cognoscitivamente desde o mundo sensible ao mundo intelixible ata conseguir a suprema ciencia (filosofía). Pero este proceso non é abondo, por iso é preciso tamén que, unha vez chegados ao mundo intelixible, prosigamos subindo de idea en idea ata conseguir a idea suprema: a Idea de Ben.
Logo, o filósofo que conseguiu a cima do saber ha de estar disposto a emprender o camiño de descenso, igual que o prisioneiro da caverna, para guiar logo aos demais. O termo dialéctica tamén fai referencia en Platón a ese obxectivo final que se consegue logo dun longo e penoso camiñar. A dialéctica, neste sentido, identifícase coa posesión da sabedoría. É, pois, a ciencia suprema, aquela que só son capaces de alcanzar os que son verdadeiramente filósofos, os que chegaron a coñecer a idea suprema, a Idea de Ben.
O Amor: Ascensión Emocional ás Ideas
Outro tipo de ascensión ás ideas consiste nunha ascensión vital ou emocional. No diálogo chamado O Banquete, Platón afirma que o amor é unha tensión, un ánimo, unha forza que ten todo ser cara a aquilo do que carece. E de que carece? De beleza, de ben, é dicir, de perfección. Todo ser, e por suposto toda persoa, desexa ser perfecto, igual que o Ben é perfecto. Pois ben, esa forza que impulsa cara ao ben é o amor.
O amor é un ánimo ascensional que vai do exterior ao interior e do interior ao superior. O amor constitúese noutra vía de acceso ás ideas e un impulso que leva á alma a elevarse do sensible ás realidades supremas.