Apuntamentos, resumos, traballos, exames e exercicios de Outras linguas estranxeiras de Bacharelato

Poesía lírica

Poesía lírica: simplicidade, versos de arte menor, octosílabo, rima asonante en versos partes e vocabulario e sintaxe sinxelos.

• Poesía costumista

  : paisaxista, descrición momentos cotiás da vida da aldea e de costumes.

• Poesía intimista

  : temática amorosa, rememoración do pasado, cunha identificación coa natureza de evidente herdanza rosaliana. A Rosa das cen follas (1926) é a obra máis característica desta tendencia.

• Poesía cívica

  : a máis representativa do autor. Comprometido coa realidade do país criticando con radicalismo as inxustizas sociais. Denuncia a opresión do campesiñado representando os postulados do movemento agrarista. Reivindicación da identidade nacional de Galiza fronte ao poder de Castela. Mostra

• Antonio Noriega Varela: coñecido como o ``poeta da montaña´´. Promoveu periódicos como ``Guau... Guau´´. É autor dunha soa obra que foi ampliando ao longo da vida. A primeira edición foi ``Montañesas´´ e a partir da terceira cambiou o título a ``Do ermo´´, o que sinala unha nova orientación estética. A poesía de Noriega pódese dividir en dous estratos: o primeiro enmárcase na liña do ruralismo costumista decimonónico, e o segundo está composto por poemas de influencia modernista e saudosista, cun certo ``franciscanismo´´.

• Ramón Cabanillas: Encádrase na Xeración das Irmandades. Acaba aliñándose co sector máis conservador e culturalista das Irmandades e comparte cos membros do grupo unha profunda relixiosidade, unha

Eduardo Pondal: Visión e Ideoloxía

Eduardo Pondal recrea literariamente o pasado histórico de Galicia e elabora un mundo poético de ton épico, poboado de personaxes dotados dunha forte carga simbólica, que habitan unha terra onde os elementos da paisaxe adquiren valores connotativos que determinan e realzan as calidades humanas.

Pondal atopará no celtismo o fundamento ideolóxico que xustifique o xeito diferencial galego e porá a súa arte ao servizo da causa galeguista. Tentará devolverlles aos galegos o orgullo de selo para, deste xeito, poder vivir o presente como dignos herdeiros daquela raza celta, esforzada e heroica.

Vida de Eduardo Pondal (1835-1917)

• Nace na vila de Ponteceso, na comarca de Bergantiños, en 1835, e morre na Coruña

A vocación cívica na poesía de Pondal

A poesía de Pondal ten unha decidida vocación cívica. A lembranza do pasado celta, a chamada á liberación do pobo galego, a procura do ideal iberista, pero tamén o canto da terra e da paisaxe (dende unha perspectiva panteísta) configuran o seu traballo lírico. Poeta esencialmente culto, mais tamén debedor da tradición popular en Queixumes dos pinos.

O celtismo como eixe poético

Foi un decisivo defensor do carácter celta de Galicia. Desta maneira, o celtismo constitúe un apartado decisivo no seu mundo poético. Non obstante, os datos desa celticidade eran escasos; de feito, tan só o personaxe de Breogán (citado en relatos épicos irlandeses) aparecía relatado na nómina de heroes. Mais, convencido...

Bloque occidental

Abrange a parte occidental das provincias da Coruña e de Pontevedra e unha pequena zona no sudoeste da provincia de Ourense. En xeral, os trazos propios deste bloque son considerados máis innovadores que os doutros bloques. Dentro deste bloque localízanse as áreas fisterrá, bergantiñá e pontevedresa.

Trazos fonéticos

• Gheada: fenómeno que consiste na pronunciación aspirada do /g/ en calquera posición: ghato, algho...
• Seseo: fenómeno consistente na inexistencia do fonema /z/; no seu lugar existen dous tipos de /s/ (un apical e outro predorsal). Segundo a posición en que se dea, distínguense dous tipos de seseo:
  • Implosivo, en posición final de sílaba: lus, des, rapás, etc.
  • Explosivo, en posición inicial de sílaba:

A Prosa de Posguerra (1936-1950)

Despois da Guerra Civil, a literatura galega case desaparece, e a actividade literaria exíliase a Latinoamérica. A recuperación comeza en 1947 coa Editorial Galaxia e coas revistas Grial, Salnés ou Illa Nova, impulsadas por unha nova xeración de escritores. No exilio, a produción literaria céntrase principalmente na novela.

Nesta época, podemos distinguir varias liñas de continuidade coa prosa da xeración Nós:

• Realismo: Risco, Otero Pedrayo ou Carballo Calero (A xente da Barreira - 1951).
• Realismo fantástico: Álvaro Cunqueiro mestura elementos culturais antigos con recursos do mundo popular.
• Realismo popular: Anxel Fole eleva o popular ao culto, utilizando a linguaxe oral e dialectal.
• Realismo social:

Cantigas de Amigo

O poeta pon en boca dunha muller as penas de amor que dirixe ao seu amigo pola súa ausencia, marcha ou chegada prematura. O amor expresado é sempre non correspondido, e diferénciase das cantigas de amor porque o poeta finxe que é unha muller a que expresa os sentimentos.

Orixe das Cantigas de Amigo

Procede dunha poesía oral que existiu no noroeste da península, relacionada cunha poesía feminina con outros puntos de Europa, como Francia. Semellan coas kharxas mozárabes.

Tipos de Cantigas de Amigo

• Bailadas

  Expresan a ledicia de amar e vivir, con invitación ao baile.

• Mariñas ou Barcarolas

  Ambientadas na paisaxe mariñeira, a amiga espera a chegada dos navíos e dialoga coas ondas.

• Cantigas de Romaría

  Relacionadas coas peregrinacións

O Teatro Galego na Diáspora

Na posguerra conviven dúas propostas teatrais:

• Unha de carácter popular, enxebrista e costumista, seguida por Varela Buxán e outros. Pretende evocar a terra propia e manter o orgullo da colectividade galega.
• Unha segunda que procura que as obras sexan universais, nin exclusivas nin características do pobo galego.

Alfonso R. Castelao

Culmina no exilio o labor de renovación levado a cabo no primeiro terzo do século XX polas Irmandades da Fala e o Grupo Nós: combina expresionismo, simbolismo, humorismo e folclore; introduce o protagonista popular; e o teatro convértese nun espectáculo integral (texto, escenografía, música e danza).

Os vellos non deben de namorarse foi estreada no exilio bonaerense, no Teatro Mayo...

Lirismo medieval galego-portugués: O tempo dos trobadores

Durante o século VIII ten lugar a eclosión da lírica medieval galego-portuguesa. Trátase dun tempo no que trobadores e jograres compuxeron as cantigas, que veñen a construír un episodio decisivo da cultura europea. O lirismo medieval galego-portugués manifestase nos textos profanos que inclúen as cantigas de amor, as cantigas de amigo e as de escarnio e maldicir. Co cancioneiro de carácter relixioso formáronse as cantigas de Santa Maria.

As distraccións e o lecer no Medievo: O espetáculo trobadoresco

Durante a Idade Media, os nobres cando non estaban en guerras dispuxeron de moito tempo libre. A caza, a celebración de xustas e torneos foron ocupacións fundamentais para esas...

A Nova Narrativa Galega dos Anos 50

Orixes e Contexto

Nos anos 50, cando se inicia a recuperación da literatura galega, xorde un grupo de mozos que incorporarán á nosa narrativa novos motivos e técnicas relatoras: intégranse na Nova Narrativa Galega.

Non é un grupo homoxéneo, mais úneos unha formación única, con inquietudes galeguistas, viaxeiros por Europa, coñecedores da literatura europea e americana.

• No plano literario: intención renovadora, desexo de ruptura formal coa tradición narrativa.
• Aínda que o nome é un calco do Nouveau Roman, non é a única influencia.
• Participan da concepción desintegradora da novela tradicional dos escritores do século XX que foxen do realismo, da biografía e do heroe problemático.
• Interésalles