A Nova Narrative Galega: Orixes, Características e Autores Clave

A Nova Narrativa Galega dos Anos 50

Orixes e Contexto

Nos anos 50, cando se inicia a recuperación da literatura galega, xorde un grupo de mozos que incorporarán á nosa narrativa novos motivos e técnicas relatoras: intégranse na Nova Narrativa Galega.

Non é un grupo homoxéneo, mais úneos unha formación única, con inquietudes galeguistas, viaxeiros por Europa, coñecedores da literatura europea e americana.

• No plano literario: intención renovadora, desexo de ruptura formal coa tradición narrativa.
• Aínda que o nome é un calco do Nouveau Roman, non é a única influencia.
• Participan da concepción desintegradora da novela tradicional dos escritores do século XX que foxen do realismo, da biografía e do heroe problemático.
• Interésalles a narración sen andadura lóxica, sen protagonista individual e sen historia.

Influencias Literarias

Recollen influencias fundamentais doutros autores:

• M. Proust: descrición minuciosa dos estados de ánimo.
• F. Kafka: o mundo atormentado.
• J. Joyce: o monólogo interior.
• W. Faulkner: a destrución lóxica do tempo.
• Sigmund Freud: o mundo subconsciente.

O Nouveau Roman propugna o obxectalisme (as cousas importan máis ca os personaxes), o protagonista redúcese a un pronome e a identidade non interesa, está perdida.

Para presentar nosa situación, sérvese da vista, percorre a superficie das cousas (formas, límites, contornos): é a técnica cinematográfica.

Características Principais

Argumentais

• Abandono do antropocentrismo.
• Localización espacial imprecisa (sen identificación física).
• Ambientes urbanos.
• Ausencia de preocupacións inmediatas co conflito do país (en segundo plano simbólico).
• Realidade e mundo fantástico (onírico).
• Exploración de situacións estrañas e opresivas (límite do absurdo).
• Sexo (escasamente apreciable na literatura anterior) e violencia (morte).

Formais

• Monólogo interior.
• Distorsión do tempo (retrospección, técnica de montaxe con diferenza de planos con independencia do curso lineal, ralentización dos acontecementos).
• Multiperspectivismo (plurivocidade narrativa, altérnanse e superpóñense, mestura ás veces de persoas gramaticais).
• Obxectalisme (o narrador non rexistra máis que os feitos que percibiría unha cámara).

Como sinalaba Mª Xosé Queizán: “procúrase elaborar novela sen tema, sen andadura lóxica, sen busca; non heroe nin historia, nin anécdota”.

O Corpus da NNG

O corpus da NNG abrangue 20 obras publicadas entre 1954 (Nace un árbore, de Gonzalo Rodríguez Mourullo) e 1971 (Adiós, María, de Xohana Torres).

Xosé Luís Méndez Ferrín

Xosé Luís Méndez Ferrín (Ourense, 1938) conta cunha obra moi extensa, moi relacionada entre si, con novelas e relatos curtos que comparten a creación dun mundo fantástico, violencia e elementos políticos.

Etapas da súa obra

• 1ª Etapa (NNG: 1961-1971): Técnicas experimentais sobre o interese argumental. Trata o absurdo, a falta de sentido da vida e a influencia existencialista.
  • O crepúsculo e as formigas (1961): conxunto de relatos que deforma a realidade real e imaxinaria. Violencia para mostrar situacións de opresión e miseria. A violencia prodúcese en seres atormentados, nun espazo escuro, e semella ser culpábel.
  • Arrabaldo do norte (1964): vese unha forte vontade tecnicista superpoñendo a estrutura narrativa ao interese do relato.
• 2ª Etapa (1971-1980): Maior riqueza temática e omnipresenza da preocupación política.