Apuntamentos, resumos, traballos, exames e exercicios de Outras linguas estranxeiras de Bacharelato

A prosa de fins do s. XX e comezos do XXI

A produción prosística destas décadas está vencellada ao proceso de democratización das institucións, á consecución do status de oficialidade da lingua e ao seu posterior proceso de normalización en todos os ámbitos de uso.

1. A narrativa posfranquista

Nesta etapa predomina a evocación das memorias infantís. Destacan autores como:

• Xosé Fernández Ferreiro, autor de A morte de Frank González, considerada o primeiro western galego. Outras obras súas son: Morrer en Castrelo do Miño, Corrupción e morte de Brigitte Bardot, O Minotauro. En 1991 gaña o Premio Xerais con Agosto do 36, novela que recupera a memoria da Guerra Civil.
• Paco Martín publicou No cadeixo, na que presenta o ambiente dunha

Literatura Galega no Exilio (1936-1976)

Contexto Histórico

A represión do réxime franquista provocou a guerrilla. Coa derrota nazi, esperábase o fin do franquismo. Porén, os xefes guerrilleiros viron como o PCE lles retiraba a axuda en 1953. En 1965, morreu o derradeiro guerrilleiro.

O galeguismo político era rexeitado, perseguido e marxinal. O Partido Galeguista só tivo actividade nos anos 40 con Ramón Piñeiro. O PG desaparece nos 50 e dá paso ao galeguismo cultural da editorial Galaxia.

A represión do galego fixo que as manifestacións culturais e literarias se desen principalmente no exilio. Entre 1940 e 1944 publicáronse 18 libros en galego e varios en castelán sobre a nosa cultura (América).

Figuras importantes

Castelao (labor...

A Prosa Galega do Primeiro Terzo do Século XX

A Consolidación da Prosa Contemporánea

A consolidación da prosa contemporánea galega débese principalmente ao Grupo Nós, formado por Vicente Risco, Florentino López Cuevillas e Ramón Otero Pedrayo. Estes autores compartían características comúns, como a súa procedencia social acomodada e a súa evolución cara ao galeguismo. Esta evolución foi explicada por Cuevillas no artigo Dos nosos tempos, por Otero na novela Arredor de sí e por Risco no ensaio Nós, os inadaptados.

A eles únese Alfonso Daniel Rodríguez Castelao, con outras características como a súa procedencia social popular e un sentimento de proximidade ás clases populares que o afasta do culturalismo dos seus compañeiros....

Biografía e Contexto Social

Rosalía nace en Santiago en 1837 e morre de cancro en Padrón en 1885. En 1856 vaise a Madrid, onde coñece a Manuel Murguía e con el ten sete fillos.

É necesario poñer en consideración as circunstancias que rodeaban a situación da muller nesa época para comprender a obra de Rosalía. Ela decatouse de que a muller necesitaba un cambio no ámbito social, e decatouse de que estaba a romper todas as normas que esa sociedade lles impoñía ás mulleres. Cómpre destacar, ademais, a gran formación cultural de Rosalía.

Obra Poética de Rosalía de Castro

Cantares Gallegos (1863)

Conxunto de 36 poemas (abunda o arte menor, o octosílabo) que busca unha designación do país e a súa cultura, defendéndoos ante calquera...

A lírica medieval galego-portuguesa é un dos legados máis ricos da nosa literatura. Dentro dela, atopamos diversas tipoloxías de cantigas que reflicten a sociedade e a cultura da época. A continuación, exploramos algúns dos seus subxéneros máis representativos.

Cantiga Burlesca ou de Escarnio

Se ben se trata de composicións subxectivas, nun número significativo de textos, a primeira estrofa presenta un papel introdutorio por unha importante interferencia da función narrativa. As súas características principais inclúen:

• A maior parte dos textos burlescos seguen este esquema: enunciación, paralelismo narrativo coa primeira estrofa e glosa irónica.
• O equívoco, a ironía e a parodia son elementos que enmarcan por excelencia o esquema

Literatura galega de posguerra

Os anos que seguiron á Guerra Civil impuxeron un silencio obrigado na literatura galega. Entre 1936 e 1950 estendeuse un espazo ermo no que se refire á narrativa, que afectou tamén aos outros xéneros literarios. A primeira novela de posguerra, A xente da barreira, de Ricardo Carvalho Calero, apareceu en 1950. Nesta mesma data tivo lugar un importante acontecemento que se pode considerar como un dos feitos máis salientables da literatura galega de posguerra: a fundación da Editorial Galaxia. O obxectivo era servir de transmisores dos ideais galeguistas. O proxecto Galaxia era a vertente práctica da estratexia culturalista predominante nos anos 50. Pretendía normalizar a cultura galega. Na narrativa de posguerra...

A Nova Narrativa Galega

Nos primeiros anos do século XX prodúcese unha importante renovación na nosa narrativa, pola incorporación de escritores moi novos que superan modelos existentes, introducindo novas técnicas e temas innovadores. A esta xeración pertencen as obras publicadas entre 1954 e 1971. Os seus autores teñen características e obxectivos comúns:

• Renovar a narrativa galega, superando a Xeración Nós e autores como Cunqueiro.
• Manter unha actividade cultural e política galeguista: participación en actos, adhesión ao pensamento existencialista e marxista, e participación na fundación do nacionalismo galego de esquerdas.
• Compromiso monolingüe co galego.

Os seus trazos comúns son:

• A expresión do absurdo da existencia, con

A Prosa entre 1936 e 1976: A Recuperación da Narrativa

A recuperación da narrativa tras a Guerra Civil, igual que na poesía, debese á xeración de 1936, foi lenta e a primeira novela de postguerra non se publicou ata 1951. Esta xeración de narradores comeza a publicar entre os anos 50 e 60. Na narrativa galega de postguerra podemos atopar:

• Temática relacionada coa Guerra Civil e a posterior represión fascista.
• Continuadores da prosa da Xeración Nós en obras como Xente da Barreira de Ricardo Carvalho Calero, e Entre a vendima e a castiñeira de Otero Pedraio.
• Inspiración na tradición oral galega: indagación no conto popular representada por Ánxel Fole coas obras Terra Brava e A lus do candil, pero sen alonxarse das características

Narrativa na Diáspora Galega

A narrativa da diáspora tiña unha preferencia pola temática relativa á Guerra Civil de 1936.

Ramón de Valenzuela Otero

Publicou en Bos Aires Non agardarei por ninguén, que se centra nas peripecias de Gonzalo Ozores (seguramente o propio Valenzuela) como guerrilleiro e soldado. Tamén escribiu Era tempo de apandar, onde relata o seu exilio francés, a repatriación forzosa, a súa encarceración e a volta á Galicia para traballar nas minas de volframio. Editou ademais O naranxo, un conxunto de relatos curtos.

Silvio Santiago

Estivo preso durante a guerra, pero conseguiu fuxir e exiliarse en Caracas, onde realizou un gran labor cultural. Alí publicou Villardevós, sobre a súa infancia na aldea natal, e O silencio

A lírica galega entre os anos 1900-1936: a presenza das vangardas. O poeta Manuel Antonio e mais o artista plástico Álvaro Cebreiro daban luz pública a un manifesto rupturista chamado "¡Máis Alá!". Os historiadores coinciden en sinalar o devandito manifesto como o momento álxido do abrollar das vangardas históricas. Manuel Antonio semellaba formular deste xeito unha fenda con toda a literatura galega que se fixera antes del, na liña doutros manifestos similares que se espallaron pola Europa das dúas primeiras décadas do século XX, adoptaban unha posición adanista.

Desde os primeiros movementos establécese unha dialéctica entre o nacionalismo galego e a vangarda. O galeguismo consideraba que non podía permitirse o luxo de prescindir...