A Nova Narrativa e o Teatro Galego (Anos 50-70)

A Nova Narrativa Galega

Nos primeiros anos do século XX prodúcese unha importante renovación na nosa narrativa, pola incorporación de escritores moi novos que superan modelos existentes, introducindo novas técnicas e temas innovadores. A esta xeración pertencen as obras publicadas entre 1954 e 1971. Os seus autores teñen características e obxectivos comúns:

• Renovar a narrativa galega, superando a Xeración Nós e autores como Cunqueiro.
• Manter unha actividade cultural e política galeguista: participación en actos, adhesión ao pensamento existencialista e marxista, e participación na fundación do nacionalismo galego de esquerdas.
• Compromiso monolingüe co galego.

Os seus trazos comúns son:

• A expresión do absurdo da existencia, con personaxes inadaptados ao medio.
• O intimismo e a introspección.
• A recorrencia ao simbolismo e ao obxectualismo (descrición minuciosa de obxectos).
• O punto de vista do narrador é multiperspectivista, con predominio do monólogo interior.
• As obras sitúanse en ambientes urbanos, sen orde cronolóxica.
• Os personaxes carecen de caracterización psicolóxica, son violentos e a miúdo presentan patoloxías.

Camilo González

Licenciado en Filosofía e Letras, foi profesor. Escribiu o libro de relatos Lonxe de nós e dentro e a novela Como calquera outro día.

María Xosé Queizán

Figura destacada do feminismo e do nacionalismo. No marco da Nova Narrativa Galega, a súa única contribución é A orella no buraco.

Xohana Torres

Autora de poesía, teatro e narrativa. Na súa primeira novela, Adiós, María, mostra o enfrontamento entre o mundo rural e o urbano a través dunha rapaza.

X. L. Méndez Ferrín

Autor de extensa obra, contribuíu con Percival e outras historias, O crepúsculo e as formigas e Arrabaldo do Norte.

Xohán Casal

O camiño de abaixo, publicada postumamente, é a súa única obra narrativa.

Gonzalo R. Mourullo

Estudou Dereito e é avogado. A súa obra nesta etapa consta de dous volumes: Nace unha árbore e Memorias de Tains.

Carlos Casares

Vento ferido e Cambio en tres son as súas únicas obras que se encadran na Nova Narrativa Galega.

Vicente V. Diéguez

Só contribuíu con As ponlas baixas, unha novela de carácter renovador.

O Teatro Galego (1950-1976)

Na década de 1950 nace un teatro que procura presentar conflitos, con personaxes de proxección universal, ofrecendo unha visión escura e conflitiva do mundo e da existencia. Trátase dun teatro concibido máis para ser lido ca para ser representado, xa que a súa posta en escena era improbable no contexto da época.

Álvaro Cunqueiro

Caracterízase por obras de corte clasicista, inspirándose ás veces en Shakespeare. O incerto señor don Hamlet, príncipe de Dinamarca é a súa peza máis importante: un drama en tres actos baseado na famosa obra de Shakespeare.

Ricardo Carballo Calero

Profesor da USC, investigou e traballou a prol da lingua galega. Ten obras experimentais, próximas ao teatro do absurdo e de carácter simbolista, como:

• A sombra de Orfeu
• A farsa das zocas
• A árbore
• Auto do prisioneiro

Xenaro Mariñas

Foi precursor do teatro social con obras como A chave na porta e A revolta. A súa produción dramática caracterízase por:

• Pezas de carácter simbólico que amosan unha visión tráxica da existencia (ex: A revolta, A obriga).
• Unha tendencia vangardista (ex: O triángulo ateo).