Apuntamentos, resumos, traballos, exames e problemas de Bioloxía

O Aparello Dixestivo: Proceso e Estrutura

A Dixestión: De Polímeros a Monómeros

Nas células só poden entrar moléculas sinxelas (monómeros). Os monómeros son moi escasos na natureza. Normalmente o que existe son grandes moléculas (polímeros), formadas por centos ou miles de moléculas sinxelas unidas entre si, que son as que forman os alimentos.

A dixestión é un proceso no que as enzimas dixestivas rompen as unións entre os monómeros, de tal xeito que un polímero se transforma en moitos monómeros libres. As enzimas dixestivas son específicas para cada polímero:

• Sobre o almidón actúan diferentes amilasas, rompendo as unións entre as moléculas de glicosa.
• Sobre as graxas actúan as lipasas, que separan os ácidos graxos da glicerina.

O Proceso Dixestivo: Etapas Fundamentais

1. A Boca e a Formación do Bolo Alimentario

Na boca, o alimento mestúrase coa saliva, formando o bolo alimentario.

Función das Glándulas Salivares

A saliva, fabricada polas glándulas salivares, contén, entre outras substancias, unha enzima dixestiva chamada amilase que inicia a dixestión do amidón.

2. O Esófago e os Movementos Peristálticos

Mediante os movementos peristálticos, que son contraccións e dilatacións dos músculos da parede do esófago, o bolo alimentario é amasado, mesturado e impulsado cara ao estómago.

3. O Estómago e o Zume Gástrico

Na súa parede interna hai glándulas secretoras de zume gástrico, que contén:

• Proteases (enzimas que actúan sobre as proteínas).
• HCl (ácido clorhídrico)

Medio interno, sangue e linfa

O líquido intersticial baña directamente as células. O sangue e a linfa realizan a tarefa de recoller, repartir e eliminar o que as células necesitan ou refugan, a través dos sistemas que forman parte do aparello circulatorio.

Sistema circulatorio sanguíneo

O sangue transporta nutrientes e osíxeno a todo o organismo, así como recolle os refugallos procedentes do metabolismo celular para levalos aos órganos encargados da excreción e expulsión.

Sistema circulatorio linfático

O sistema linfático recolle o exceso de líquido intersticial que rodea as células para devolvelo ao sangue. Tamén transporta graxas absorbidas no intestino e forma parte do sistema de defensa do noso organismo.

Vasos sanguíneos

Arterias

As...

Reino Plantas

O reino das plantas está formado por organismos pluricelulares eucariotas, cuxa célula contén cloroplastos e parede celular. As plantas máis sinxelas non teñen órganos; as máis complexas sí, e posúen raíz, talo, follas e producen flores.

Órganos das plantas

RAÍZ: fixa a planta ao terreo, crece cara ao interior, absorbe auga e substancias minerais.

TALO: mantén a planta erguida, sostén as follas, os froitos e as flores. Contén condutos polos que circulan as substancias desde a raíz, as follas, etc.

FOLLAS: órganos onde a planta elabora nutrientes, poden ter distintas formas. Teñen dúas partes: limbo, parte ensanchada e plana, e pecíolo, parte que une o limbo co talo. A cara inferior do limbo é o envés e a superior...

Bioelementos e biomoléculas

Os átomos e bioelementos máis abundantes son C, H, O e N, que se unen e forman biomoléculas. As biomoléculas poden ser orgánicas e inorgánicas e forman estruturas supramoleculares.

Niveis de organización da vida

As estruturas supramoleculares forman órganos. Os órganos conteñen células (procariotas ou eucariotas), que se especializan e forman tecidos. Os tecidos forman órganos, os órganos forman aparatos e sistemas, e estes forman seres vivos.

Os seres vivos do reino animal e do reino vexetal forman poboacións (conxunto de seres vivos da mesma especie que conviven). As poboacións forman comunidades (conxunto de poboacións dun ecosistema), e as comunidades forman a biosfera, que é a parte con vida do...

Cardiovascular e Renal

Antihipertensivos

Inhibidores de la enzima de conversión de la angiotensina (IECA): captopril, enalapril, perindopril, quinapril, ramipril y trandolapril.

Inhibidores del receptor de la angiotensina II (ARA II): candesartán, eprosartán, irbesartán, losartán, olmesartán, telmisartán y valsartán.

Inhibidores de la renina: aliskireno.

Bloqueantes de los canales de calcio (calcioantagonistas):

• No dihidropiridinos: verapamilo y diltiazem.
• Dihidropiridinos: amlodipino y nifedipino.

Betabloqueantes: NO combinar con calcioantagonistas.

Bloqueantes alfa-1 adrenérgicos: prazosina, que limita la liberación de noradrenalina, mejora el perfil lipídico y alivia los síntomas de hipertrofia prostática. Se utiliza como última opción....

La respiración celular

La respiración celular es la ruta central del catabolismo de la glucosa. Ocorre na mitocondria e inicia coa glicólise anaeróbica no hialoplasma.

Prodúcese en tres fases:

Fase 1: oxidación e descarboxilación do piruvato (na matriz)

Cada piruvato obtido na glicólise viaxa á matriz mitocondrial.

Aquí se descarboxila e deshidroxena, render unha molécula de dous carbonos unida a unha coenzima A, coñecida como acetil-CoA.

Fase 2: ciclo do ácido cítrico ou ciclo de Krebs (na matriz)

O acetil-CoA combínase cun ácido (metabolito intermediario do ciclo) de catro carbonos (oxalacetato) e atravesa un ciclo de sucesivas reaccións que render, por cada grupo acetilo: 2 CO₂, 3 NADH, 1 FADH₂, 1 GTP e regenera a molécula inicial

Relevo de España: dominios e formas xeolóxicas

1. Mapa xeolóxico Golfo de León, Roses, Valencia. Alicante, Mazarrón, Almería. Cádiz, Vizcaya, Cabo de Creus. Tortosa, Nao, Palos, Gata, Sierra de Gredos. Cen, Touriñán, Ajo. Cordillera Cantábrica. Picos de Europa. Izquierda: Sierra de Ancares. Sierra Central, Sierra de Gredos, Derecha: Guadarrama. Darro, Derecha: Ayllón. Montes de Toledo, Sierra de Guadalupe, bajo Sierra. Morena, derecha: Sierra de Madrona. Alcaraz, derecha: Sierra de Aitana, Cordillera Bética. Subbética, Bético, penibético, Sierra Magina, Segura, Cazorla. Sierra Nevada, izquierda: Sierra de Ronda.

Sistema Ibérico

Sistema Ibérico, parte alta de Sierra de Demanda, Picos de Urbión, Moncayo. Justo encima: sierra de...

pH = -log[H₃O⁺]
HCO₃^- + H₃O⁺ = H₂CO₃ + H₂O = CO₂ + 2H₂O
Acidifica á dereita, basifica á esquerda.

Glícidos

Os glícidos (hidratos de carbono) son compostos formados por carbono, hidróxeno e osíxeno. Clasifícanse en monosacáridos (por exemplo, o gliceraldehído e a dihidroxiacetona), disacáridos e polisacáridos.

Polisacáridos

Amidón: reserva vexetal formada por amilosa (aproximadamente 20 %, unións α-1,4) e amilopectina (aproximadamente 80 %, unións α-1,4 e ramificacións α-1,6 cada 24-30 unidades).

Glicóxeno: reserva animal, abundante no fígado e no músculo; posúe unións α-1,4 e ramificacións α-1,6 cada 8-12 unidades.

Heteropolisacáridos

Están formados por monómeros diferentes:

• Hemicelulosas: compoñentes da parede celular