Apuntamentos, resumos, traballos, exames e problemas de Bacharelato

O Espazo Xeográfico Español

A Composición do Territorio

España é un estado europeo de tamaño medio, situado na zona temperada do hemisferio norte. Comprende un territorio peninsular, dous arquipélagos (Baleares e Canarias) e as cidades norteafricanas de Ceuta e Melilla.

• A España peninsular presenta unha posición orixinal entre dous continentes, Europa e África, e entre dúas masas de auga, o océano Atlántico e o mar Mediterráneo.
• O arquipélago balear localízase no mar Mediterráneo. Comprende as illas de Mallorca, Menorca, Eivissa, Formentera e Cabrera, e máis de 150 illotes.
• O arquipélago canario sitúase no océano Atlántico, a uns 100 km das costas do noroeste de África. Comprende sete illas principais: La Palma, El Hierro,

Criterios para a selección da variedade estándar

A variedade estándar é unha elaboración artificial e planificada a partir do diasistema dunha lingua, co obxecto de obter un modelo de lingua unitario para o ensino, os usos oficiais e os usos escritos e formais, que á súa vez permita cohesionar política e socialmente o territorio onde é oficial. No caso do galego, os criterios para a selección desta variedade estándar son os seguintes: supradialectalismo, o uso literario, harmonía coas demais linguas romances e a exclusión dos castelanismos.

Supradialectalismo e xeografía lingüística

En primeiro lugar, os estudos científicos realizados para a elaboración do Atlas Lingüístico de Galicia (ALGa) determinaron a base sobre a que...

O Aparello Dixestivo: Proceso e Estrutura

A Dixestión: De Polímeros a Monómeros

Nas células só poden entrar moléculas sinxelas (monómeros). Os monómeros son moi escasos na natureza. Normalmente o que existe son grandes moléculas (polímeros), formadas por centos ou miles de moléculas sinxelas unidas entre si, que son as que forman os alimentos.

A dixestión é un proceso no que as enzimas dixestivas rompen as unións entre os monómeros, de tal xeito que un polímero se transforma en moitos monómeros libres. As enzimas dixestivas son específicas para cada polímero:

• Sobre o almidón actúan diferentes amilasas, rompendo as unións entre as moléculas de glicosa.
• Sobre as graxas actúan as lipasas, que separan os ácidos graxos da glicerina.

Adxectivo: Graos e Clasificación

Graos do Adxectivo

• Positivo: Expresa unha calidade sen comparar.
• Comparativo: Compara a calidade dun elemento. Poden ser:
  • Igualdade (tan... como)
  • Superioridade (máis... ca)
  • Inferioridade (menos... ca)
• Superlativo: A calidade indícase no seu grao máximo.
  • Absoluto (non establece comparación)
  • Relativo (compara a calidade dentro do conxunto)

Clasificación Semántica dos Adxectivos

Segundo a relación co substantivo:

• Especificativos: Calidades que definen e individualizan o substantivo.
• Explicativos: Calidades implícitas nos substantivos.

Segundo as calidades propias do adxectivo:

• Cualificativos: Indican calidades como a forma, cor, tamaño, etc.
• Relacionais: Indican relación co substantivo do que proceden.

O Texto Descritivo

Tipos

Pronomes

Pronomes tónicos e átonos

• Pronomes tónicos: eu, min comigo / ti, contigo / el, ela, si, consigo / nós, nosoutros, connosco / vós, vosoutros, convosco / eles, elas, si, consigo.
• Pronomes átonos: me / che, te / lle, o, lo, no, se / a, la, na / nos / vos / lles, os, los, nos, se / as, las, nas.

Uso dos pronomes persoais

• Te: pronome de 2ª persoa de CD (complemento directo). Exemplo: Onte vinte na rúa.
• Che: pronome de 2ª persoa de CI (complemento indirecto). Exemplo: Tróuxenche un regalo.
• Lle: pronome de 3ª persoa singular de CI. Exemplo: Deille un bo consello.

Notas importantes sobre a substitución de pronomes

• *Che substitúese por lle.
• *Te substitúese por o, a, os, as.

Normas xerais de colocación do pronome átono

• Oración simple: faino
• Proposición

A Vida de Eduardo Pondal (1835-1917)

Orixes e Formación Clásica

Pondal naceu en Ponteceso, na comarca de Bergantiños, no ano 1835. A boa situación económica da familia permitiulle unha esmerada formación académica e poder dedicarse ao cultivo da literatura sen necesidade de ter que procurar a subsistencia mediante un traballo remunerado.

Realizou os primeiros estudos na casa reitoral de Nemiña, na que o cura rexente preparaba os rapaces para poderen acceder ao estudo ou para mellor levar o goberno das súas casas e facendas. Desta época procede a súa formación clásica, que máis tarde completaría coa lectura dos grandes autores da literatura universal, o que o converteu, en opinión dos seus coetáneos, no poeta máis culto do Rexurdimento....

Xénero Épico: Definición e Características

A Épica é un xénero literario escrito en prosa ou en verso no que o autor se sitúa como un espectador, contemplando así sucesos e recreándoos verbalmente para o receptor. Nela cóntanse feitos que lles ocorren a uns personaxes nun tempo e lugar concretos.

Epopeia

Epopeia: Composición épica escrita en verso, longa e poética, que narra unha acción memorable ou extraordinaria.

Poema Épico

Poema Épico: Narración en verso de longa extensión que narra as fazañas dun heroe para exaltar os valores da propia nación.

Cantar de Xesta

Cantar de Xesta: Composición escrita en verso na que se exaltan as fazañas dun heroe para conmemorar as virtudes dun pobo. Son composicións propias dos séculos XII...

Ramón Cabanillas: Vida e Obra Literaria

Ramón Cabanillas nace en Cambados en 1876. Acadou o maior éxito nos anos 20 e participou nas principais empresas galeguizadoras, desde o Seminario de Estudos Galegos ata publicacións como “A Nosa Terra”, “Rexurdimento”, etc. Cabanillas é considerado como un dos poetas máis importantes da historia da literatura galega. A súa obra é moi rica e nela incorpora rexistros e temáticas pouco frecuentadas. A súa estética ten dous elementos básicos: os elementos tradicionais e os procedentes do modernismo hispanoamericano.

Etapas da Obra de Ramón Cabanillas

• Etapa Pregaleguista (1910-1915)

  Na emigración, Cabanillas publica os seus primeiros libros, “No desterro”, “Visión gallegas” e “Vento

AS VANGARDAS

As vangardas son movementos artísticos que pretendían unha total renovación da arte, xurdidos nas dúas primeiras décadas do século XX. As súas características son: ruptura coa tradición literaria, busca de novos camiños expresivos, actitude antisentimental, total liberdade creativa, orixinalidade, eliminación dos signos de puntuación, nova función das metáforas e das imaxes e renovación da linguaxe. Entre as correntes ou ismos destacan:

• Futurismo

  Corrente creada por Marinetti no 1909, tras a publicación do “Manifesto do Futurismo”. As súas características son: ruptura coa tradición literaria do pasado, eliminación da métrica, defensa da modernidade, ruptura das normas sintácticas e ortográficas, emprego

O Agrarismo Galego: Movemento Social e Reivindicacións

O Agrarismo constitúe o movemento social máis representativo do primeiro terzo do s. XX. Trátase dun proceso reivindicativo que procura melloras nas condicións de vida dos campesiños. En 1907 fúndase a asociación agraria Solidaridad Gallega. O momento culminante do agrarismo chega dende 1912 ata 1915. A principal organización agraria nesa altura será Acción Gallega, dirixida por Basilio Álvarez, vigairo da parroquia de Beiro. Os obxectivos básicos eran conseguir a redención dos foros e acabar co caciquismo.

O Nacionalismo Galego e as Irmandades da Fala

O Nacionalismo xorde como evolución do galeguismo rexionalista nas primeiras décadas do s. XX cara a un movemento de defensa...