Apuntamentos, resumos, traballos, exames e problemas de Outras linguas estranxeiras

O Teatro Francés do Século XVII: Corneille, Racine e Molière

O ámbito literario-cultural máis destacado do século XVII francés é o teatro. Este é o xénero de maiores mostras, o de maior éxito, o de máis recepción e importancia sociolóxica.

Principais Autores do Teatro Francés do Século XVII

• Pierre Corneille: O Enxeño da Traxedia e Comedia

  Obtivo o éxito co seu teatro enxeñoso. As súas traxedias e comedias satisfán cumpridamente os gustos do público. Empezou destacando coa comedia (como A Viúva ou A Praza Real) e acabou triunfando con traxedias como O Cid, Cinna, Andrómena, Atila, Tito e Berenice.

• Jean Racine: O Poeta Tráxico Xansenista

  Foi un poeta tráxico de considerable importancia, cunha vida bastante mediatizada por

A Prosa Galega entre 1936 e 1976: Os Renovadores

1. Contexto e Liñas Temáticas Principais

Tras o Golpe de Estado de 1936, a produción narrativa en galego interrompeuse ata que apareceu A xente da Barreira de Ricardo Carballo Calero. A partir de entón produciuse unha lenta consolidación do xénero, perfilándose unha serie de liñas narrativas:

Liñas Narrativas Post-Guerra

• Os continuadores da narrativa do Grupo Nós: Foron Ricardo Carballo Calero, con A xente da Barreira, e o propio Otero Pedrayo con Entre a vendima e a castiñeira e con O señorito da Reboraina.
• O realismo popular: Cuxa obra fundacional é Á lus do candil, de Ánxel Fole. Son obras humorísticas de ambientación rural.
• O realismo fantástico: No que Álvaro Cunqueiro mestura

Luis Pimentel

Luis Pimentel é un poeta da Xeración do 25 que publicou dúas obras, Triscos e Sombra do aire na herba (de publicación póstuma). Recibiu influencias das vangardas, coma o surrealismo, matizadas por un lirismo intimista de raíces simbolistas. A poesía de Pimentel, chea de sentimentos e sensacións, é inseparable de Lugo.

Celso Emilio Ferreiro

Celso Emilio Ferreiro tivo especial transcendencia na poesía do século XX, aínda que tamén cultivou a prosa en A fronteira infinda, de ambientación latinoamericana, e en A taberna do Galo, sobre anécdotas e personaxes de Celanova.

Na súa poesía hai tres liñas temáticas:

• Unha liña social, solidaria cos oprimidos e denunciadora dos males sociais.
• Unha liña intimista, onde fala da

A Lírica Medieval Galego-Portuguesa

Cantiga de Amigo

• Protagonista: A voz que canta (a rapaza).
• Tema: A rapaza expresa a súa tristeza (coita de amor).
• Marco: O ambiente é campestre, mariñeiro ou doméstico.

As cantigas de amigo son composicións breves que transmiten os sentimentos amorosos dunha muller namorada.

Cantiga de Amor

Son textos en que un trobador manifesta os seus sentimentos amorosos por unha muller.

• Protagonista: O trobador.
• Temas: O eloxio da dama e a coita de amor.

Subxéneros

• Cantiga de mestría.
• Cantiga de refrán.

Cantigas de Escarnio e Maldicir

Son composicións de ton burlesco e crítico. As cantigas satíricas galego-portuguesas son froito da influencia provenzal sobre unha poesía popular autóctona.

• Destinatario: Non é para unha

A literatura galega no exilio

De entre todos os autores que realizaron a súa actividade no exilio, podemos destacar os poetas:

• Emilio Pita (Jacobusland)
• Luis Seoane (Fardel de eisilado, Na brétema Sant-Iago e As cicatrices)
• Lorenzo Varela (Lonxe)

Todos eles estiveron marcados pola Guerra Civil nas súas obras e pola experiencia do exilio e a emigración. A temática da guerra atopámola tamén nas obras dos dous principais narradores: Ramón Valenzuela (Non agardei por ninguén e Era tempo de apandar) e Silvio Santiago (O silencio redimido).

Co tempo, evolucionan cara a unha temática da lembranza da súa terra e a morriña, idealizando a paisaxe de Galicia e expresando os seus sentimentos de volver á súa terra.

O xénero dramático no exilio

No...

Aspectos biográficos

Curros Enríquez naceu en Celanova no ano 1851 e alí transcorreu toda a súa infancia. Durante ese período influíu dunha maneira determinante a figura do seu pai, con quen mantivo abondosos conflitos que o levaron a abandonar a casa familiar para instalarse en Madrid, onde vivía cun irmán seu.

Alí continúa a súa formación académica estudando algúns cursos de Dereito. Precisamente, na marxe dun libro escribe o seu primeiro poema en lingua galega, Cantiga, no que aborda a traxedia da emigración. As súas vivencias en Madrid influíron moito na súa formación política, pois viviu activamente a Revolución de setembro de 1868.

En 1877, a instancias duns familiares seus, participa nun concurso literario na cidade...

Eduardo Blanco Amor: Biografía

Eduardo Blanco Amor, o penúltimo dunha familia de cinco, naceu en Ourense o 8 de setembro de 1900. A súa infancia estivo marcada pola fuxida do seu pai cando tiña 7 anos. Aos 15 anos foxe da casa camiño de Santiago. Aos 19 emigra á Arxentina; alí asiste á universidade, traballa na banca e comeza a dirixir revistas da comunidade galega.

En 1929 viaxa a España e visita Galicia, regresando despois á capital bonaerense. Comentarista de radio, xornalista e conferenciante, publica o seu Poema en catro tempos e aparece na revista Nós os tres capítulos dunha novela inacabada: A escaleira de Xacob. Volve a España e fai amizade con Lorca, quen lle escribe o prólogo dos seus Seis poemas galegos. En 1935 regresa...

A Novela na Literatura Galega

É o xénero máis cultivado, pero a prosa vai pouco a pouco gañando terreo. Tamén é o xénero menos cultivado.

Principais Novelistas Galegos

• Marcial Valladares (1821): Poeta, estudoso da lingua e ademais o autor da primeira novela moderna (Maxina). É unha obra realista e romántica. A acción transcorre en dous sitios: a cidade de Santiago e nas aldeas de Ulloa. Polo tanto, trátase dunha novela bilingüe coa que o autor pon en manifesto a situación diglósica de Galicia.
• Antonio López Ferreiro (1837): É un importante novelista, tamén autor de novelas históricas de tipo romántico.

O Conto Literario Galego

Ten unha presenza máis abundante ca novela na literatura. Isto é debido á menor complexidade deste...