Principios da normativa do galego: criterios da NOMIG 2003

Resumo

O texto recolle os cinco criterios que guiaron a normativa do galego da NOMIG 2003, seguida pola RAG e o ILG: identidade, purismo, supradialectalidade, conservadurismo e harmonía coas outras linguas. Explica tamén os conceptos de normativización e normalización. Un estudante aprenderá en que se basea a norma escrita do galego e a diferenza entre crear unha variedade estándar e recuperar o uso social da lingua.

Puntos clave

Criterio de identidade: a lingua normativa debe continuar a lingua falada pola comunidade e achegarse a ela.
Criterio purista: a norma debe ser fiel ao galego e libre de interferencias innecesarias do castelán.
Criterio supradialectal: o galego normativo non se basea nun único dialecto e debe ser válido para todos os falantes.
Criterio conservador e tradicionalista: prefírense as formas tradicionais compatibles coa modernidade da lingua.
Criterio de harmonía: as escollas normativas deben ser coherentes coas outras linguas románicas, especialmente co portugués.
Normativización é a creación da variedade estándar mediante gramáticas e dicionarios normativos.
Normalización é a recuperación do uso xeral da lingua en todos os niveis e funcións por toda a comunidade.

Ponte á proba

Principios NOMIG 2003

(Son criterios que seguiron a RAG e o ILG).

Criterio de identidade: A lingua normativa ten que estar ao servizo da cultura dun pobo, e, polo tanto, ha de ser necesariamente continuadora da lingua falada pola comunidade e ha de achegarse canto sexa posible a ela, co fin de enraizar sobre bases seguras e vivas. Non podemos crear unha lingua normativa (escrita) coa que non se identifique o pobo.
Criterio purista: A norma debe acoller un galego fiel a si mesmo e limpo de canto alleo innecesario hai incrustado na fala viva pola presión do castelán. É dicir, a lingua común debe ser o máis galega posible: que o galego sexa o máis galego posible, sen interferencias do castelán.
Criterio supradialectal: O galego normativo ten que ser o vehículo expresivo e común para todo o pobo galego, voz apta e dispoñible para as súas manifestacións tanto escritas como orais. O galego común non pode basearse nun único dialecto, debe prestar atención á extensión xeográfica e demográfica das formas para seleccionar as normativas. Ha de ser supradialectal e lograr que o maior número de falantes galegos se identifiquen coas solucións acordadas: o galego normativo ten que ser válido para todos e non basearse nun dialecto só.
Criterio conservador e tradicionalista: O galego común debe seguir as boas tradicións da antiga lingua galega que sexan compatibles coa maneira de ser moderna da lingua. As formas tradicionais deben ser preferidas ás máis innovadoras e evolucionadas. Debe recoñecer tamén a súa propia literatura e cultura máis recentes: recuperar a forma fonética tradicional, non renunciar á fala antiga pero si modernizala.
Criterio de harmonía: As escollas normativas deben ser harmónicas coas das outras linguas, especialmente coas romances en xeral e coa portuguesa en particular. O portugués será considerado recurso fundamental sempre que esta adopción non for contraria ás características estruturais do galego: consolidarse coas outras linguas (portugués) para o arrequecemento da lingua.

Normativización

Creación da variedade estándar, por medio da elaboración de gramáticas e de dicionarios normativos (NOMIG 2003).

Normalización

É a recuperación lingüística, isto é, o uso xeral da lingua en todos os niveis e funcións por parte de toda a comunidade.

Preguntas frecuentes

Que é a normativización da lingua galega?

É a creación da variedade estándar mediante a elaboración de gramáticas e dicionarios normativos. O texto sitúa este proceso na NOMIG 2003.

Que diferenza hai entre normativización e normalización?

A normativización crea a variedade estándar con gramáticas e dicionarios. A normalización é a recuperación do uso xeral da lingua en todos os niveis e funcións por parte de toda a comunidade.

Que criterio busca evitar as interferencias do castelán?

O criterio purista. Pretende que a lingua común sexa o máis galega posible, limpa de elementos alleos innecesarios incrustados pola presión do castelán.