O Exilio Galego: Cultura e Literatura na Diáspora

O Exilio Galego: Resistencia Cultural e Política

Moitos persoeiros implicados na actividade política e cultural tiveron que partir ao exilio. Os principais países que acolleron os exiliados foron nacións latinoamericanas, onde xa existía unha importante presenza de emigrados galegos. Os exiliados galegos axiña se organizaron co fin de soster, nos seus países de acollida, unha actividade cultural e política que mantivese vivos os ideais de progreso e cultura, que no seu país de orixe estaban ameazados. Para iso, tomaron contacto cos colectivos de emigrantes xa establecidos.

Iniciativas Culturais e Políticas no Exilio

As principais iniciativas que levaron a cabo os exiliados foron:

• Edición de xornais e revistas culturais.
• Creación de editoriais para a publicación de obras en galego.
• Posta en marcha dun teatro galego no exilio, destacando obras como Os vellos non deben namorarse.
• Emisión de programas de radio.
• Labor de divulgación da cultura galega.

A Literatura Galega no Exilio

Poesía no Exilio

Na poesía, destaca Luís Seoane, quen sobresaíu nas artes gráficas, na pintura e na literatura. Escribe unha poesía social e de denuncia, na que trata os temas da emigración e do exilio desde unha postura crítica. Emprega o verso longo con poucos recursos literarios e un ton narrativo moi próximo á prosa. O seu principal libro de poemas foi As cicatrices. Tamén destaca Lorenzo Varela, autor dunha breve obra poética en galego, como Lonxe, que trata a saudade, a angustia do desterro e o trauma da Guerra Civil.

Narrativa no Exilio

A narrativa no exilio caracterízase por ser autobiográfica e céntrase moito na Guerra Civil e na barbarie. Destacan Ramón de Valenzuela coa obra Non agardei por ninguén, que narra a vida do protagonista fuxido, o seu alistamento no exército franquista e a deserción na fronte de guerra para entrar no exército republicano. Tamén destaca Silvio Santiago coa obra Vilardevós, que é unha narración autobiográfica sobre a súa infancia na vila ourensá do mesmo nome.

O Teatro no Exilio

O teatro culto emprega unha estética coidada e incorpora as técnicas dramáticas modernas á nosa literatura. Exemplos son as obras de Castelao (Os vellos non deben namorarse) e Luís Seoane (A soldadeira). O teatro popular, máis cómico e sentimental, ía dirixido ao público emigrante para evitar a morriña. Neste xénero, atopamos a Varela Buxán (Se o sei... non volvo á casa) e Eduardo Blanco Amor (Teatro prá xente).