A poesía galega dos anos 80 e 90: características e autores

Resumo

O texto presenta a evolución da poesía galega durante a democracia, desde a renovación poética dos anos 80 ata a década dos 90. Explica o contexto institucional e cultural, as principais características de cada década e os grupos e autores máis destacados, como os de Vigo e da Coruña.

Puntos clave

Con Con pólvora e magnolias de X. L. Méndez Ferrín ábrese unha nova etapa na poesía galega dos anos 80.
As características da poesía dos 80 son o culturalismo, o experimentalismo, o cosmopolitismo e a apertura temática.
A xeración dos 80 naceu na década dos 50 e déuse a coñecer nos colectivos Rompente e Alén.
Os dous grupos principais son o de Vigo e o da Coruña.
A poesía dos 90 caracterízase por unha expresión máis contida, o rexeitamento do excesivo culturalismo e o renacer da temática social.
A década dos 90 vén condicionada por novos premios, a editorial Espiral Maior e os festivais poéticos.

Ponte á proba

A poesía galega na democracia: Unha nova etapa

En Galicia, este é un período estable dentro dun marco democrático. Os feitos máis relevantes na nosa terra son: o Estado de Autonomía (1981), a Lei de Normalización Lingüística (1983), a relevancia de certames e premios literarios, o nacemento de empresas editoriais, as publicacións especializadas en temas literarios e culturais e a profesionalización dos escritores na nosa lingua.

A renovación poética dos anos 80

Os feitos máis relevantes na poesía son que, con Con pólvora e magnolias de X. L. Méndez Ferrín, ábrese unha nova etapa. Existen outras influencias para a nova poesía galega, como serán Manuel Antonio e Álvaro Cunqueiro; ademais, nacen revistas culturais e de poesía (Nordés, Coordenadas…) e multiplícanse os certames e premios.

A poesía galega na década dos oitenta ten como principais características:

O culturalismo: que ten que ver coa importancia da intertextualidade.
O experimentalismo: con novas formas rítmicas e retóricas e unha nova linguaxe poética.
O cosmopolitismo: que é o espírito das vangardas e dos movementos artísticos modernos.
Apertura temática: xorden outros temas como o erotismo.

Grupos e autores destacados dos oitenta

Os autores da xeración dos oitenta naceron na década dos cincuenta, comezaron a publicar a finais dos 70 e déronse a coñecer en colectivos poéticos como Rompente e Alén. Fálase de dous grupos principais:

O grupo de Vigo: no que están Ramiro Fonte (Designium), Álvarez Cáccamo (caracterizado pola diversidade de temas e a precisión formal en A praia das furnas) e Manuel Forcadela (co seu culturalismo en O regreso das ninfas).
O grupo da Coruña: con Lois Pereiro e a súa Poesía última de amor e enfermidade, Pilar Pallarés, centrada en motivos de soidade e na dificultade de comunicación (Entre lusco e fusco), e Manuel Rivas con Baladas nas praias do oeste.

A poesía galega na década dos 90

A poesía galega na década dos 90 vén condicionada por novos premios literarios, a creación da editorial Espiral Maior, os festivais e recitais poéticos e as novas publicacións literarias. As súas principais características son:

Unha expresión poética máis contida.
O rexeitamento do excesivo culturalismo.
O uso dunha expresión coloquial e unha maior carga narrativa.
O aproveitamento poético do cotián.
O renacer da temática social (pacifismo, feminismo, etc.).

Preguntas frecuentes

Cales son as características da poesía galega dos anos 80?

Son o culturalismo, o experimentalismo, o cosmopolitismo e a apertura temática, con temas como o erotismo. Estas características marcan a renovación poética dessa década.

Que cambia na poesía galega dos anos 90?

Adoptase unha expresión máis contida e coloquial, réxeitase o excesivo culturalismo e recupérase a temática social, como o pacifismo e o feminismo.

Que grupos destacaron nos anos 80?

Destacaron o grupo de Vigo, con Ramiro Fonte, Álvarez Cáccamo e Manuel Forcadela, e o grupo da Coruña, con Lois Pereiro, Pilar Pallarés e Manuel Rivas.