A fiestra valdeira: teatro de vangarda de Rafael Dieste e o teatro galego das irmandades

Resumo

Este resumo presenta a evolución do teatro galego a principios do século XX, desde o rexionalismo costumista e histórico ata as tendencias das irmandades e as achegas do Grupo Nós. Inclúe autores e obras clave, e dedica un apartado á obra de vangarda A fiestra valdeira, de Rafael Dieste, ambientada en Rianxo.

Puntos clave

O teatro rexionalista de inicios do século XX combina o realismo costumista, o drama histórico e a escrita en verso.
A Escola Dramática Galega, orixinada no Conservatorio Nacional da Arte Galega en 1922, foi un referente do teatro das irmandades.
As tendencias do teatro das irmandades dividíronse en conservadora, intermedia e renovadora.
O Grupo Nós achegou obras como O bufón d'El Rei de Vicente Risco e Os vellos non deben de namorarse de Castelao, que mestura simbolismo, humorismo e folclore.
A fiestra valdeira de Rafael Dieste é unha obra de vangarda ambientada en Rianxo, nunha sala da casa do indiano don Miguel, cunha fiestra que dá ao mar.

Ponte á proba

Tema 4

1. Introdución (ambiente no teatro a inicios do século XX):

Teatro rexionalista caracterizado polo Realismo costumista (dramas rurais), o drama histórico (episodios

e personaxes destacados do pasado) e a dramática escrita en verso. A institución de referencia é a

Escola al de Declamación (1903) que estivo baixo a dirección de Lugris Freire. Destacan como obras

desta etapa: iFilla! (Galo Salinas) ou A ponte (Lugris Freire).

Teatro cunha maior dimension social: denuncia do caciquismo, sátira de tipos sociais (emigrante

desgaleguizado, por exemplo).

2. O teatro do tempo das lrmandades

-Ao igual ca na prosa, busca a renovación centrada na o proxecto cultural das modernización e

universalización do xénero. O Conservatorio Nacion da Arte Galega, a sua primeira representación foi A

man de Santiña de Ramón Cabanillas. Estréase tamén Donosiña, de Xaime Quintanilla (obra moi

polémica pola sua temática, o adulterio, que acaba escandalizando a certos sectores tradicionalistas

das irmandades).

-A partir de 1922, o Conservatorio convértese en Escola Dramática Galega

-Tendencias do teatro das Inmandades:

Tendencia conservadora: temática social , costumista e histórica. Autores: Xavier Prado Lameiro, xesús

San Luis Romero (o fidalgo), Euxenio Charlon Arias ou Manuel Sánchez Hermida.

Posición intermedia entre conservadores e modernizadores: buscaron unha dignificación do teatro

rexionalista e apostaron por unha maior calidade artistica.

Tendencia renovadora procura dun teatro nacional, textos dramáticos novidosos, Autores: Anton Villar

Ponte , Ramón Cabanillas ) Xaime Quintanilla .

3. Achega do Grupo Nós ao teatro: Vicente Risco o bufón d-El Rei ,ambientada na epoca medieval, o

protagonista é un personaxe deforme, tanto fisica como moralmente.

Otero predrayo: A lagarada ,é un drama rural.O desengano do prioiro. Teatro de máscaras, no que pon

en práctica o ``Teatro da Arte ́ ́

Castelao: Os vellos non deben de namorarse. Historia da dramaturxia en lingua galega. Mestura

simbolismo con humorismo e folclore, é un teatro de protagonismo popular e destaca pola sua

concepción deste xénero como espectáculo integral, que reúne texto, escenografia, música e danza.

4. Teatro de vangarda: Rafael Dieste.

A festra baldeira (orixinariamente valdeira) Está ambientada a principios do século XX na vila de Rianxo,

concretamente nunha sala do interior da casa do indiano don Miguel, cunha fiestra onde se ve o mar e o

ambiente marineiro.

Outros: Álvaro de las Caasa(Pancho de Rábade, Tres conversas...) ou Luis Manteiga (A mecada,

Branca...).

Preguntas frecuentes

Onde está ambientada A fiestra valdeira?

Está ambientada a principios do século XX na vila de Rianxo, concretamente nunha sala do interior da casa do indiano don Miguel.

Quen escribiu A fiestra valdeira?

A obra é de Rafael Dieste, citado como autor do teatro de vangarda.

Que é a Escola Dramática Galega?

É o nome que adoptou o Conservatorio Nacional da Arte Galega a partir de 1922.