Apuntamentos, resumos, traballos, exames e problemas de Maxisterio

Literatura Medieval Catalana: Trobadores, Cronistas e Humanistas

Sociedade feudal. Tratábase dunha sociedade de estrutura piramidal.

Caballería

Estamento paramilitar. Foron mitificados pola literatura, a través dos xograres. Heroe que destaca polo valor, o sentido da honra e a fidelidade ao seu señor e o servizo a Deus.

Poesía trobadoresca

Xurdiu no sur de Francia no século XI. É a poesía escrita polos trobadores en lingua vulgar occitana entre os séculos XII e XIII.

• Poeta: aquel que escribía poesías en latín.
• Trobador: escribía nunha lingua románica (provenzal). Inventar e crear. Para algúns a súa tarefa era un ornamento da súa personalidade e para outros unha profesión. Non podían improvisar.
• Trobairitz: mulleres trobadoras.
• Cancioneiros:

Joan Maragall

Joan Maragall i Girona, nado no ano 1860 e falecido no ano 1911 en Barcelona, foi un poeta e escritor catalán, sendo a figura capital dentro da poesía modernista. Era de orixe burguesa e estudou Dereito, pero optou por dedicarse plenamente á literatura, como poeta, ensaísta, tradutor e articulista en castelán. Cabe destacar que coñecía varias linguas (inglés, francés, italiano...), pero especializouse na tradución de autores alemáns, como Goethe, Novalis, Wagner e Nietzsche, que o influíron notablemente, dos que asimilou o individualismo, o vitalismo e o desprezo polo conformismo e o inmobilismo.

Pola súa obra, baseábase na intuición e no concepto mesiánico do poeta. Cabe destacar obras moi importantes como El Comte

Literatura catalá na posguerra

Poesía

En un primeiro momento foi continuista: a tradición simbolista e a vangarda. En ambos casos tratábase dunha poesía hermética, que conecta coas preocupacións metafísicas e relixiosas da época e que se adoita cualificar, inxustamente, de evasión da realidade.

Narrativa: novela fantástica e de evasión

A fuga da realidade foi unha das alternativas á difícil situación creadora dos novelistas. Destacan Jordi Sarsanedas, "El Martell", e Joan Perucho, "Les històries naturals". O humor, a ironía, a fantasía, a presenza de personaxes históricos e de personaxes inventados.

Novela psicolóxica

Domina o panorama narrativo ata a década dos sesenta e continúa as tendencias anteriores á guerra. Tiña un...

Tècniques de les Vanguardies

Recursos formals

Collage: consisteix a incorporar elements aliens al text, com si hi estiguessin enganxats (paraules en una altra llengua, emblemes o icones, dibuixos).

Cal·ligrama: és una composició poètica que expressa plàsticament, per mitjà de l'escriptura o la tipografia, el tema tractat pel poema.

Salt de fil: són els talls dels versos, els quals formen un esglaó. És una tècnica cubista.

Paraules en llibertat: característic del futurisme, es tracta de paraules col·locades en el text en posicions inusuals (inclinades, verticals) sense formar part de cap oració.

Supressió parcial dels signes de puntuació i ús d'espais en blanc: aquests dos recursos són d'origen futurista. El primer va ser usat pels...

Tendències poéticas dos anos 40-50

As tendencias máis relevantes dos anos 40-50 foron a da tradición simbolista e a da avantguarda. Da tradición simbolista destacou o autor Carles Riba coas súas creacións de expresión culta e rigor no uso da lingua. Doutra banda, atopamos a J.V. Foix, que basea as súas obras no experimentalismo avantguardista, caracterizado pola ruptura formal e lingüística.

O debate dos anos 60

Nos anos 60 viviuse un gran debate que enfrontou a tradición simbolista co "Realismo social". Esta última tendencia estaba baseada en planteamentos marxistas e era empregada como ferramenta de loita contra a Ditadura e pola liberación do ser humano.

Os anos 70: un cambio de rumbo

Na década dos 70 prodúcese un cambio de rumbo...

Conceptos de Lingua, Literatura e Cinema

O texto argumentativo

Texto argumentativo: aquel no que o autor presenta unha opinión acerca dun tema, defende o seu punto de vista e achega datos, informacións e argumentos para probar a veracidade das súas ideas.

Linguaxe cinematográfica: planos e encadramentos

• Plano: conxunto de imaxes que se filman desde que se pulsa o botón da cámara ata que se solta.
• Escena: conxunto de planos delimitados por un mesmo escenario, uns mesmos personaxes e unha mesma acción.
• Secuencia: sucesión de planos integrados nunha ou máis escenas, que forman unha unidade dentro da película; a formada por un só plano chámase plano-secuencia e nela o tempo narrado é igual ao tempo real.
• Gran plano xeral: abarca un espazo

Los personajes en el romancero son tipos individuais que representan ao colectivo da raza gitana.

O gitano: personaxe e tema

Para Lorca o gitano é un individuo esencial que vive sen perder nunca de vista o que é e o que implican as súas raíces. Describe a loita pola liberdade do seu pobo e pola conservación dos seus oríxenes. A maioría dos seus romances teñen dous componentes: un mítico e outro real e anecdótico. A historia narrada, a anécdota, constitúe o plano real que entrará a formar parte do mítico e fabular mediante metáforas, símbolos e imaxes. O punto de encontro de ambos planos é o home e o seu destino.

Simboliza o primitivo e o instinto

A pena: é unha pena negra, unha imaxe simbólica. É o personaxe principal, é unha...

As linguas en Europa

En Europa hai varias familias lingüísticas e un alto grao de multilingüismo. Adoitamos pensar só nas grandes linguas oficiais, que contan con moitos millóns de falantes, como o castelán, o alemán e o francés. Normalmente, esquecémonos das linguas non oficiais ou menos faladas. A Unión Europea (UE) ten 24 linguas oficiais, aínda que non todas as linguas do continente o son. Por exemplo, o letón é oficial na UE, pero o catalán e o galego non o son. Existen linguas ameazadas de desaparición, como o bretón de Francia.

As familias lingüísticas en Europa

Todas as linguas que se falan en Europa, agás o éuscaro, pertencen a unha destas tres familias:

• Familia indoeuropea: É a máis estendida. Cobre a maior parte