Voces patrimoniais, cultismos e literatura popular galega

Resumo

O texto explica as voces patrimoniais, os cultismos e os semicultismos, e logo presenta a literatura popular galega: as súas características, a súa transmisión oral e os seus xéneros en prosa, como o conto e a lenda. Ao final, o estudante coñecerá as diferenzas entre estas formas léxicas e o contexto histórico do estudo desta literatura.

Puntos clave

As voces patrimoniais incorporáronse desde a colonización romana e sufriron todas as evolucións do latín ao galego.
Os cultismos proceden do latín ou do grego, entraron tardiamente e apenas sufriron modificacións.
Os semicultismos incorporáronse tardiamente e sufriron algunha modificación.
A literatura popular transmitiuse oralmente, é anónima, variable, de expresión sinxela e busca entreter, divertir e ensinar.
A partir do século XVIII os ilustrados interesáronse pola cultura popular, que pasou a ser valorada, recuperada e fixada por escrito.
O repertorio popular galego inclúe textos en prosa, en verso e, en menor medida, teatrais ou parateatrais.
O conto é unha historia inventada sen tempo nin lugar determinados; a lenda preséntase como un feito real con tempo e lugar concretos.

Ponte á proba

Voces Patrimoniais, Cultismos e Semicultismos

Voces patrimoniais: As palabras patrimoniais son voces que se incorporaron xa na época da colonización romana e sufriron todas as evolucións que caracterizan o paso do latín ao galego.

Cultismos: Son palabras que proceden do latín e o grego e que penetraron tardiamente no galego, de xeito que apenas sufriron modificacións, polo que manteñen a mesma forma grega ou latina ou modificárona levemente para adaptarse á fonética galega.

Semicultismos: Son as palabras que, aínda que se incorporaron tardiamente, sufriron algunha modificación.

Literatura Popular Galega

A LITERATURA POPULAR é un conxunto de textos, formas e xéneros que se foron transmitindo oralmente de xeración en xeración. As principais características son que é de transmisión oral, de carácter anónimo, con variabilidade, expresión sinxela e ten unha función de entreter, divertir e ensinar.

Literatura popular galega: A sociedade galega participou de forma oral na transmisión desta literatura. A fins do século XVIII e no XIX os ilustrados manifestan o seu interese pola cultura do pobo, que pasa a ser considerada como unha actividade artística digna de ser valorada e conservada. Así, estes textos comezan a ser estudados e recuperados e fixados por escrito.

Xéneros da Literatura Popular

A literatura popular galega é moi rica, xa que existe unha gran variedade de textos de diversas temáticas e xéneros. O amplo repertorio da literatura popular galega está formado por textos en prosa, en verso e, en menor medida, por textos teatrais ou parateatrais.

Literatura Popular en Prosa

LITERATURA POPULAR EN PROSA:

Conto

Historia inventada que non se localiza nun tempo determinado, nin nun lugar determinado, con personaxes que poden ser humanos normais e correntes, animais ou personaxes fantásticos, coa finalidade de divertir, entreter e transmitir valores. Segundo o seu contido, poden ser contos marabillosos, de animais ou de costumes.

Lenda

Historia que se presenta como un feito real, cun lugar e un tempo determinado, coa finalidade de tentar explicar feitos naturais e históricos. Os personaxes son seres con poderes sobrenaturais e poden clasificarse polo seu tema en lendas etiolóxicas, haxiográficas e históricas.

Preguntas frecuentes

Que son as voces patrimoniais?

Son palabras que se incorporaron desde a época da colonización romana e que sufriron todas as evolucións que caracterizan o paso do latín ao galego.

En que se diferencian os cultismos dos semicultismos?

Os cultismos entraron tardiamente e apenas sufriron modificacións, mantendo a forma latina ou grega ou adaptándose levemente. Os semicultismos tamén se incorporaron tardiamente, pero sufriron algunha modificación.

Cales son as características da literatura popular galega?

É de transmisión oral, de carácter anónimo, con variabilidade, expresión sinxela e función de entreter, divertir e ensinar.

Que diferenza hai entre un conto e unha lenda?

O conto é unha historia inventada sen tempo nin lugar determinados, con fin de entreter. A lenda preséntase como un feito real, cun lugar e tempo concretos, e tenta explicar feitos naturais ou históricos.