A Literatura Galega na Postguerra: Xeracións e Autores

A literatura galega na postguerra

Como consecuencia da Guerra Civil, desaparece case por completo a produción literaria en galego. Só continúa no exilio, onde poetas como Luis Seoane ou Emilio Pita fan poesía crítica e de compromiso. En Galicia hai unha tímida recuperación en 1947 coa publicación de “Cómaros verdes” e, dous anos despois, coa creación da editorial Galaxia.

Esta situación provoca que vexan a luz obras de tres xeracións diferentes:

• Xeración do 36: Poetas nacidos entre 1910 e 1920. A guerra cólleos na súa xuventude e son de culturas e estilos moi diferentes. Destacan: Álvaro Cunqueiro, Celso Emilio Ferreiro...
• Nacidos entre 1920 e 1930: Viven o drama da posguerra e a pobreza cultural dunha sociedade censurada. Destacan: Luz Pozo Garza, Manuel Cuña Novás...
• Poetas das Festas Minervais: Nacidos entre 1930 e 1940. Non coñecen a Guerra Civil, pero existe unha conciencia de grupo e comparten afinidades ideolóxicas, creando as organizacións nacionalistas de esquerdas. Destacan: Uxío Novoneyra, Manuel María e Méndez Ferrín.

Novas correntes poéticas

Irán aparecendo formas novas como o intimismo. A forma poética máis característica será a Escola da Tebra, que é unha poesía intimista pero pesimista da vida. A finais dos anos 50 xorde o realismo coloquial, que domina ata os anos 70 cunha linguaxe de rúa.

Autores destacados

Celso Emilio Ferreiro

Cultivou tres tipos de poesía:

• Intimista: Influenciada polo existencialismo, mostra un presente pesimista. Dentro desta poesía escribiu poemas amorosos para a súa muller cheos de optimismo: “O soño sulagado” e “Onde o mundo se chama Celanova”.
• Satírica: Moi crítica e corrosiva.
• Social realista: Cunha linguaxe moi coloquial, con temas como a guerra e as súas consecuencias, a emigración e a explotación dos traballadores. Destaca “Longa noite de pedra”.

Manuel Cuña Novás

Representante da Escola da Tebra, a súa obra “Fabulario novo” reflicte un sentimento de angustia e desesperación.

Uxío Novoneyra

Poesía paisaxística e persoal: o ser humano é mínimo ante a inmensidade cósmica. Destaca “Os eidos”.

Xosé Luis Méndez Ferrín

Ao principio está unido á Escola da Tebra e destaca “Voce na néboa”. Porén, o seu libro máis importante é “Con pólvora e magnolias”, onde aporta novos temas e unha nova linguaxe poética. Combina a poesía revolucionaria con poesía intimista (amor, morte, lembranza do pasado...) cun ton nostálxico. Coa morte de Franco, esta obra marca o cambio dado por un autor metido de cheo na política.