O Exilio Interior na Literatura Galega de Posguerra: Autores Clave

O Exilio Interior na Literatura Galega de Posguerra

Aquilino Iglesia Alvariño: Poesía e Compromiso

Aquilino Iglesia Alvariño comeza a participar activamente na vida cultural galega, dirixindo a publicación A Nosa Terra e formando parte da Real Academia Galega dende 1949. En 1947 sae do prelo Comarós verdes, o primeiro libro en lingua galega publicado na posguerra en Galicia. Nel combina diferentes liñas poéticas e describe a paisaxe. Os seus libros de poemas seguintes caracterízanse polo ton existencialista predominante. Destacan Lanza de soidade, 43 sonetos nos que contrasta a idea de vida e morte, e Nenias, unha serie de elexías en homenaxe a poetas mortos.

Luis Pimentel: Vangarda e Intimismo

O seu único poemario publicado en vida foi Triscos, composto por oito poemas. Despois da súa morte, publicouse Sombra do aire na herba. En 1981, a súa obra completa foi recollida en Poesía enteira. A súa poesía achégase aos movementos de vangarda a través da superposición de imaxes inconexas e o uso dunha linguaxe coloquial.

Xosé María Díaz Castro: Paisaxismo Humanístico e Luz

O seu único libro de poemas é Nimbos. Estes 32 poemas representan a culminación da corrente poética do paisaxismo humanístico, que se caracteriza polo canto á beleza da paisaxe galega. Na súa poesía destaca o símbolo da luz, que identifica a Deus.

Rafael Dieste: Innovación na Narrativa e no Teatro

Narrativa: A Modernidade de "Dos arquivos do trasno"

Rafael Dieste publica en 1926 a primeira edición de Dos arquivos do trasno, na que só se inclúen oito dos vinte relatos que aparecen na segunda edición. Esta obra é considerada unha das primeiras mostras de relato moderno da literatura galega e mostra unha técnica narrativa moi depurada e unha grande orixinalidade. Inclúe un 'Limiar' no que o autor expón a súa teoría sobre o conto. Os trazos máis característicos dos seus relatos son:

• A importancia da técnica narrativa: O autor constrúe un conto no que cada frase vai encamiñada cara a un final cuxa presenza está latente no transcurso da historia.
• A implicación do lector: O propio lector debe interpretar o relato a partir dos datos que o autor lle proporciona.
• A mestura do cotián co extraordinario: Dieste sitúa moitos dos seus relatos na liña que separa a realidade do fantástico.
• Universalización do popular galego: O autor parte de situacións e personaxes que coinciden coa Galicia de principios do século XX.

Teatro: "A fiestra valdeira" e a Identidade

A obra A fiestra valdeira (1927) marca o comezo dunha nova orientación no teatro galego ao tratar temas populares sen caer no costumismo tradicional ou na propaganda ideolóxica. Esta peza desenvólvese en tres lances. Nela, un pintor inclúe no retrato unha fiestra pola que se pode ver unha paisaxe mariñeira e négase a mudar o fondo. Esta peza é un drama de ideas que reflicte o problema da identidade individual e colectiva.