Análise das Cantigas de Amor e a súa Influencia
Cantigas de Amor
1. Influencia da poesía provincial. 2. Eu poético masculino (trobador). 3. Marca de "senhor". 4. Ambiente cortesán de pazo = a corte. 5. Non hai confidentes propiamente ditos; o trobador diríxese a Deus, ao amor, aos amigos en busca de desafogo. 6. Cantiga de refrán. Amigo, cantiga de mestría = sen refrán que son propiamente provenzais. 7. 4 cobras de 6-7 versos. Princípios do Amor Cortés: 1. A "senhor". A amada é unha dama da alta sociedade, pertence á corte (na poesía provenzal é casada, pero na galego-portuguesa non é casada). 2. Exolio da dama: Dama idealizada; non aparecen trazos físicos, só valores éticos. Físicos: "bentalhada", "ben parecida", "a máis fermosa". Valores: "o bom juiz (sensata)", "bom sem (cultura)", "bom falar (divertida)". 3. A mesura: O amante galego-portugués é un amante tímido, mesurado, discreto, que só pretende declarar o seu amor; non aspira a ser desfrute ou regalo carnal. Como maito, chega a entendemento, pode falar e ver á dama. 4. A coita de amor: pena, dor polo rexeitamento da amada = desamor, amor platónico (non carnal, non físico) que vai ser rexeitado, producindo a coita amorosa. Forma das Cantigas de Amor: As cantigas de amor son normalmente cantigas de mestría, aínda que tamén existen cantigas de amor de refrán. Soen estar formadas por 3-4 cobras. Recursos + utilizados: 1. Ser de mestría. 2. Finda = 2-3 versos ao final a modo de conclusión ou resumo. 3. Ata-finda: especie de encabalgamento entre versos e entre cobras. 4. Repetición: Dobre: 2 palabras iguais que se repiten no mesmo lugar ao longo das cobras; mordobre. 5. Rima: temos diferentes tipos de estrofas: C. Unisonantes - todas as cobras teñen o mesmo esquema rimático. C. Singulares; C. Alternas; C. Dobres - cada 2 cobras o mesmo esquema rimático. C. Escarnio e Maldecir: 1. Ciclos de muller e o sexo. 2. Político, corrupción, personaxes políticos… 3. Social. 4. Xograreino: críticas aos xogadores que lentaban compoñer. 5. Literario. Xéneros Menores: - Tenzón: Desputa literaria entre 2 trobadores que toma forma de cantiga de mestría, no que alternan as voces. - Pastorela: (cantiga de amor) Base é a cantiga de amor, pero hai unha serie de compoñentes axeitados - cabaleiro - unha pastora. Aínda Nunes de Santiago inventou a pastorela compostelá; a ambientación é un ambiente bucólico-pastoril; nese diálogo, o cabaleiro declara o seu amor, tamén pode ofrecer un agasallo á pastora e ela pode aceptalo ou collelo e mesmo podelle pedir ao cabaleiro que mida para que a súa honra non corra perigo.
Cantigas de Santa María
427 cantigas coordinadas por Alfonso X "o Sabio", autor de aproximadamente 10 cantigas. A súa intención era xuntar a 6 trobadores e ser mecenas desta obra. 1. Homenaxe á Virxe en forma de obra. 2. Potenciar Toledo vs Santiago (pugna entre o Arcebispo de Fonseca e os Reis de Castela). 3. Axudar á europeización da súa figura, posto que buscaba ser nomeado Emperador. Vai ser escrita en galego-portugués porque neste momento é a lingua poética por excelencia (S.XIII). Ten 4 códices. Forma: en verso, pero narran unha historia, un milagre; comezan cunha introdución en prosa onde se anuncia o tema, despois a estrofa e un refrán (en verso). Os milagres comezan presentando a un devoto da Virxe María e a súa admiración, e este pídele un milagre e a Virxe concedéllo, e o devoto agradecéllo ao final do debate. Hai 2 tipos de cantigas: A.) As narrativas; que cada 10 destas insire unha de loor. B.) De loor; son as oracións de louvanza á Virxe María nas que transpasa o sistema de amor cortés das cantigas de amor. A Virxe María é nomeada "senhor" e os seus fieis, os basalos, o trobador móstrase como o seu basalo.
Hai 4 códices: 1. R. Mosteiro do Escorial; 2. Biblioteca Nacional de Madrid; 3. Biblioteca Nacional de Florencia. Decadencia da Lingua Galego-Portuguesa: A morte do conde de Barcellos (1354) marca o comezo irreversible da decadencia da lírica galego-portuguesa. A partir deste momento, durante todo o S.XV, a creación lírica vai estar na corte de Castela, pero xa perdendo o seu prestixio, porque vaise impoñendo a literatura en castelán. Dá pé á chamada Escola Galego-Catalá, cuxa produción vai estar en cancioneiros do S.XV. Os dous máis importantes: Cancioneiro de Baena e Cancioneiro de García de Resende. No Cancioneiro de Baena, 600 composicións, só 70-74 son en galego; neste cancioneiro destaca a figura de Matías o namorado, que tamén escribe neste cancioneiro Gómez Mandríquez.