A Sociedade de Clases na Era Industrial
A Nova Sociedade de Clases
A Burguesía: A Nova Elite Social
No novo mundo industrial, a gran burguesía, composta por empresarios, banqueiros e grandes propietarios agrícolas, converteuse na nova clase dominante. A súa riqueza e o seu desexo de mostrar publicamente o seu poder e prestixio permitíronlle, pouco a pouco, substituír a aristocracia na vida social.
Por debaixo había unha mediana burguesía composta por profesionais liberais, funcionarios e comerciantes, e unha pequena burguesía formada por empregados, tendeiros e artesáns cuxas condicións de vida apenas se diferenciaban das do proletariado.
A nova burguesía impuxo os seus valores sociais:
- A exaltación da propiedade privada.
- A virtude do traballo e do aforro.
- O triunfo individual.
Da burguesía proviñan a maioría dos que accedían ao ensino universitario, e formaban a intelectualidade: os profesores, enxeñeiros, xefes das institucións e das empresas, dando lugar a verdadeiras dinastías de familias.
O Proletariado: A Forza de Traballo
Na nova sociedade industrial, a clase obreira ou proletariado era a man de obra necesaria para o funcionamento das máquinas e constituía o grupo social máis desfavorecido.
Nos primeiros tempos da industrialización, non existía ningunha lexislación laboral que regulase as condicións de traballo, os salarios ou garantise algunha protección en caso de accidente ou enfermidade.
Os obreiros estaban sometidos a unha dura disciplina laboral onde os castigos e penalizacións eran frecuentes e podían ser despedidos no momento que desexase o empresario. As xornadas nas fábricas ou nas minas eran moi longas (14-16 horas), sen apenas descanso semanal, e realizábanse en condicións ambientais moi deficientes, con ruídos e fumes asfixiantes. Os salarios eran moi baixos e non se percibían en caso de enfermidade, accidente ou vellez.
Os nenos e as mulleres traballaban nas mesmas condicións que os homes, tanto nas fábricas como nas minas, pero os seus salarios eran inferiores. En Inglaterra, o soldo dos nenos equivalía a un 10% do dos homes, e o das mulleres ao redor dun 40%.
As pésimas condicións de vida, a fatiga, as enfermidades profesionais, a desnutrición e as epidemias acababan moi cedo coas vidas das familias obreiras. A esperanza de vida era baixa e aos 50 anos as persoas xa estaban moi avellentadas.