Revolución Francesa e Unificacións: Napoleón, Italia e Alemaña
Etapa de Conversión
Tiña maioría xirondina; aboliu a monarquía, proclamou a república (1792) e decidiu guillotinar a Luís XVI. O descontento popular ante a guerra foi aproveitado polos radicais xacobinos para acceder ao poder. O seu líder, Robespierre, proclamou unha constitución máis democrática en 1793 na que se establecía o sufraxio universal masculino e usou o terror e a guillotina contra calquera opositor ao sistema. Depuxeron e guillotinaron a Robespierre; o poder pasou así a deputados de centro que elaboraron a constitución de 1795.
Composición do Consulado
O poder executivo pasou a ser desempeñado por un Directorio de cinco membros. Levou a cabo numerosas campañas militares en Italia e Exipto. Nesta destacou Napoleón Bonaparte, que deu un golpe de Estado (1799) e substituíu o Directorio por un Consulado integrado por tres cónsules. Napoleón conseguiu ser nomeado primeiro cónsul.
Batalla de Trafalgar
En 1805, o Reino Unido derrotou a flota franco-española e resistiu o bloqueo económico ou prohibición de comerciar cos británicos.
Caída de Napoleón
Tras o fracaso contra Rusia e a derrota en España, en 1814 unha coalición de potencias europeas, integradas por Reino Unido, Austria, Prusia e Rusia, entrou en París, desterrou a Napoleón á illa de Elba e restableceu a monarquía en Francia na persoa de Luís XVIII. Ao ano seguinte, Napoleón logrou escapar da illa e recuperar o poder durante cen días. Foi derrotado polos aliados en Waterloo (1815) e desterrado á illa de Santa Helena, onde morreu en 1821.
Congreso de Viena (1814 e 1815)
As potencias vencedoras de Napoleón (Reino Unido, Austria, Prusia e Rusia) reuníronse co obxectivo de restablecer o absolutismo e a reconstrución do mapa de Europa. Créanse as alianzas de Santa Alianza (1815), que comprometía os seus membros a prestarse axuda en caso de ameaza revolucionaria, e a Cuádrupla Alianza (1815), que tiña como fin defender a orde establecida e tratar as cuestións nacionais mediante congresos.
Unificación Italiana (1859-1870)
Italia estaba dividida en sete estados, algún encontrábase baixo dominio estranxeiro, como o reinado Lombardo-Véneto. A unificación foi dirixida polo reinado de Piemonte-Sardeña baixo o rei Víctor Manuel II e o seu primeiro ministro Camillo Benso, conde de Cavour, que contaron coa axuda do revolucionario Garibaldi. Os territorios centrais uníronse a Piemonte mentres o exército de Garibaldi conquistaba os territorios do sur. En 1861 proclamouse o Reino de Italia.
Unificación de Alemaña (1864-1871)
Alemaña formaba a chamada Confederación Xermánica, integrada por 39 estados, entre os que se incluía Austria. A unificación foi dirixida polo reino de Prusia (Guillerme I) e Otto von Bismarck. Logrouse en dúas etapas. En 1866, Prusia enfrontouse con Austria; a súa derrota en Sadowa permitiu a unificación dos estados alemáns do norte. Despois loitou contra Francia para lograr a unificación dos estados alemáns do sur. A derrota de Alsacia e Lorena foi para Alemaña o inicio do II Reich ou Imperio Alemán. Alemaña dotouse dunha constitución que establecía o sufraxio universal masculino e un sistema político federal.