Resumen os dous de sempre castelao

Nestes Lugares, co apoio das sociedades que xa crearan os emigrantes (por exemplo Blanco Amor ou Emilio Pita xa residían en América cando comezou a guerra), iniciaron un labor que tivo como finalidademanter a continuidade da nosa produción literaria, conservar o prestixio adquirido pola lingua GAL antes da guerra e, sempre coa esperanza de que a dictadura fose breve, ter unha bagaxe Cultural coa que regresar.Isto non foi tarefa fácil, + o exilio supuxo unha certa universalización da nosa cultura e da nosa Literatura, nun dobre sentido: darse a coñecer internacionalmente e recibir influencias de culturas Alleas. Os referentes dos escritores no exilio foron Castelao, polo seu compromiso político e ético Con Galicia, Blanco Amor, que desenvolveu un inxente labor xornalístico como promotor dalgunhas Das publicacións periódicas + importantes da Galicia no exterior: Céltiga, Terra e especialmente Galicia, e Luís Seoane, que publicou + de 30 libros sobre Galicia, deseñou e ilustrou moitos deles, Participou na creación de diversas editoriais e colaborou en revistas e xornais, sendo director e Ilustrador dunha das máis importartes (Galicia emigrante, en Bos Aires)//Podemos falar de tres etapas na actividade literaria dos exiliados: ata os anos 50a única Produción literaria en GAL concentrouse en América (por exemplo Sempre en Galiza de Castelao); a partir dos anos 50, coa existencia dalgunhas editoriais en Galicia, publicaranse en América As obras que a censura non permitía publicar no país (como a A esmorga de Blanco Amor) e os Escritores das 2 bandas do Atlántico colaboraban nas revistas que se publicaban en Galicia e en América. A partir dos 70, en que a cultura GAL ía adquirindo certa normalidade, as Editoriais galegas comezaron a publicar as obras dos exiliados, e algúns deles retornan ao país.//Polo que respecta á narrativa no exilio, o máis destacable é a produción de Blanco Amor, quen Publicou as súas obras máis importantes en Bos Aires.// Como poetas no exilio citaremos a Luis Seoane cun protagonismo importante do tema da Emigración, especialmente en Fardel de eisilado (1952), e A maior abondamento (1972)//O xénero que si tivo un certo desenvolvemento no exilio latinoameri foi o teatro. Cómpre Destacar a importancia e o éxito de público que tivo a estrea de Os vellos non deben de namorarse De Castelao en Bos Aires en 1941.