Poetas mallorquines do século XX: Miquel Ferrà, Llorenç Riber e a segunda xeración
Miquel Ferrà (Palma, 1885—1947)
Fillo do sainetista e poeta romántico Bartomeu Ferrà, foi bibliotecario e profesor da Universitat de Barcelona, ademais de director da Residència d'Estudiants de Catalunya e fundador e director da revista Mitjorn.
Tema: evidencia unha gran calidade e beleza íntima, cun ton elegíaco centrado na paisaxe mallorquina.
En 1920 publicou Les muses amigues, un conxunto de traducións en verso. O seu único libro de poesía, A mig camí (1926), reúne case todos os poemas que escribiu e recolle Cançó d'ahir (1917) e La rosada (1919).
Tamén escribiu ensaios, publicados de maneira dispersa nas revistas da época.
Ferrà é, ademais, autor da suite de cinco sonetos Sports Women, onde mostra unha sensibilidade nova, incorpora a paisaxe urbana e afástase dos cánones formais e temáticos da Escola Mallorquina.
A firmeza moral e a fidelidade ás súas conviccións levárono a sufrir o exilio interior ao que se viu abocado como consecuencia da Guerra Civil e da posguerra.
Llorenç Riber (Campanet, 1882 — 1958)
De familia máis ben modesta, o sacerdocio permitiulle introducirse no mundo das letras. Herdeiro directo do humanismo e do clasicismo de Costa i Llobera, foi poeta, tradutor e prosista, xénero no que destaca.
Viviu en Barcelona e en Madrid, onde se instalou durante a posguerra. Naquela época manifestou unha actitude de rexeitamento do mundo catalán e dedicouse á tradución ao castelán.
A súa obra poética está recollida en tres volumes: A sol ixent (1912), con prólogo de Joan Alcover, Les corones (1917) e Al sol alt (1931). Nos poemas hai unha referencia constante aos clásicos greco-latinos, á Biblia e á literatura catalá medieval.
A peza en prosa La minyonia d'un infant orat (1935) foi acollida como un gran acontecemento literario. Josep M. Llompart falou dela como «un llibre que és per ventura, ara com ara, el millor fruit que ha donat la prosa mallorquina en els nostres dies, quant a bellesa i perfecció formal. Es tracta, en tot cas, d'una obra única, un vertader tresor de la nostra literatura».
Os poetas da segunda xeración
Forman parte del Guillem Colom, Miquel Forteza e Joan Pons i Marquès. Os tres naceron nos últimos quince anos do século XIX; a maioría formados na Barcelona noucentista e agrupados ao redor da revista La Nostra Terra (1928-1936).
Nesta publicación tivo cabida todo o mundo, incluso os que discrepaban da liña ideolóxica habitual. Atopamos os primeiros versos de Bartomeu Rosselló-Pòrcel, algún artigo de Llorenç Villalonga e colaboracións de autores da primeira xeración como Maria Antònia Salvà ou Miquel Ferrà.
Ademais dos tres autores mencionados