A Nova Narrativa Galega: Trazos, fases e autores

A Nova Narrativa Galega (NNG)

A Nova Narrativa Galega (NNG) é o conxunto de obras publicadas entre fins dos 50 e comezos dos 70 que presentan un novo xeito de narrar en contraposición ás fórmulas tradicionais. A transformación temática que acollen as obras da NNG plasma un proceso de renovación técnica; este proceso ten que ver co punto de vista, co espazo e co tempo. A influencia do cinema, a pintura e o cómic nótase no emprego das súas técnicas nos textos da NNG.

Trazos característicos

1. Fuxida da localización concreta dos espazos: aínda que se prefiren os ambientes urbanos fronte aos rurais; redución ou destrución temporal, contestación da idea de argumento e negación da acción.
2. Pluralidade de voces narrativas: alternancia de narradores homodiexéticos e heterodiexéticos, focalización ás veces obxectualista e uso abundante do monólogo interior.
3. Práctica da intertextualidade: abundantes referencias literarias e culturais, incluído o uso de textos doutros autores.
4. Creación de mundos literarios artificiais e enigmáticos: fusión desacougante da realidade.
5. Tratamento intensivo do tema do absurdo existencial: esta narrativa manexa personaxes problemáticos.
6. Presenza da violencia e da tensión nas relacións humanas: o sexo e a morte constitúen ideas obsesivas.

Fases da Nova Narrativa Galega

1. Fase de formación: caracterizada polo predominio da temática existencialista, o influxo evidente de Kafka e o afán experimentalista.
2. Fase de auxe: caracterizada pola prioridade que se lle dá á experimentación formal.
3. Fase de liquidación: caracterizada polo abandono das ansias experimentalistas na forma.

Autores e obras representativas

Gonzalo Rodríguez Mourullo

Autor de dúas obras: Nasce un árbore e Memoria de Tains. Os seus relatos-cartas representan trozos da historia dunha cidade, Tains, destruída.

Camilo González Suárez-Llanos

É autor de obras como Lonxe de nós e dentro e a novela Como calquera outro día, que xira en torno ao personaxe Anselmo, individuo que vive en Madrid e lembra momentos do seu pasado.

María Xosé Queizán

Autora de A orella no buraco, típica novela obxectualista moi influenciada polo nouveau roman, a cal a autora comezou a escribir en París.

Xohana Torres

Autora de Adiós, María e Xente ao lonxe. Adiós, María é unha novela que aborda —desde a perspectiva dunha adolescente filla de pais emigrados e cunha técnica innovadora baseada no uso do monólogo interior— a problemática da integración dunha familia de procedencia rural no mundo urbano dunha cidade na Galicia dos anos 60.

Xosé Luís Méndez Ferrín

A súa obra iníciase con Percival e outras historias, libro que recibiu o premio do Centro Galego de Buenos Aires. Trátase de catorce contos caracterizados pola creación dun clima de misterio que chega a desembocar no terror, polo emprego de topónimos e antropónimos de resonancias nórdicas e orientais, pola mestura de elementos míticos con obxectos cotiáns e pola presenza do mundo celta.

O crepúsculo e as formigas foi escrito en Madrid nun ambiente urbano cheo de sordidez e poboado por personaxes marxinais; os relatos abordan temas como a violencia e os conflitos públicos. Arrabaldo do norte é a súa primeira novela e segue a técnica do nouveau roman: un personaxe anónimo á procura dun obxectivo impreciso nunha cidade innominada. Con esta novela, o autor pecha un primeiro ciclo creativo que o tiña situado entre os máximos expoñentes do fenómeno de renovación coñecido como NNG.

Estas tres obras caracterízanse polo rexeitamento do costumismo e do realismo clásico, así como por unha vontade decidida de innovación temática e formal. Coa obra Retorno a Tagen Ata rompe co culturalismo piñeirista; esta peza foi levada ao teatro e tamén ao cinema por Eloy Lozano, e consiste nun axuste de contas ideolóxico e xeracional onde o personaxe Ulm Roam encarna o piñeirismo. Por último, a obra Elipsis e outras sombras constitúe unha visión aterradora da violencia institucional contra os rebeldes e os inconformistas.

Carlos Casares

A súa primeira etapa céntrase na renovación formal: as obras están ambientadas na Galicia do franquismo, os elementos autobiográficos son abundantes e emprega temas e recursos narrativos de grande modernidade.

• Vento ferido: formado por doce relatos de protagonistas adolescentes, caracterizados polo uso do monólogo interior e pola mestura de planos temporais.
• Cambio en tres: é o seu texto máis experimental; a novela carece de acción, inclúe disposicións gráficas vangardistas e revela un afán de experimentación técnica.
• Xoguetes para un tempo prohibido: narra a peripecia vital do protagonista desde a súa infancia e adolescencia ata a súa mocidade e madurez, cando está a punto de ser vítima dun estúpido accidente; é un texto cheo de elementos autobiográficos que recrea o ambiente da posguerra franquista.
• O son do verán: analiza as relacións entre Carlos e Helena, que crecen xuntos desde nenos. Lév烛anse moi ben entre eles, mais por estrañas circunstancias que non se revelan non van máis alá da amizade; Helena reconstrúe os distintos episodios dese amor imposible, afectada polo suicidio de Carlos e intentando descubrir as razóns da súa morte.