Llorenç Villalonga: vida e obra do escritor mallorquín
Llorenç Villalonga (Palma, 1897 - 1980) naceu no seo dunha familia da aristocracia mallorquina. Estudou Medicina e foi director do hospital psiquiátrico de Palma. Ao estalar a Guerra Civil afiliouse a «Falange Española» e, máis tarde, distanciouse dela. A súa obra é extensa: 15 novelas, libros de relatos, obras teatrais e artigos periodísticos.
Os inicios como narrador
Nos inicios como narrador, Villalonga miraba con escepticismo a eficacia da lingua catalana para a creación literaria; de feito, comezou a escribir en castelán e a primeira obra en catalán foi Mort de dama. Esta comeza coa agonía da protagonista, dona Obdúlia de Montcada, unha situación que serve de escusa para retratar de maneira irónica unha serie de prácticas da sociedade mallorquina dos anos 20. Por iso, a novela provocou enemistade coa Escola Mallorquina e coa sociedade aristocrática do momento.
A posguerra e a etapa de «Bearn»
Acabada a Guerra Civil, e escéptico co novo réxime, comeza a frecuentar tertulias literarias grazas á amizade con Sanchis Guarner, que o reconcilia cos intelectuais mallorquines «resistentes».
A obra máis destacada desta época é Bearn o la sala de les nines (1961), a historia dun matrimonio aristocrático sen fillos que vive a vellez administrando os poucos recursos económicos que lle quedan. A obra está dividida en 2 partes: na primeira, «Baixo a influencia de Faust»; na segunda, «A paz reina en Bearn». Ao longo da obra é frecuente o uso do diálogo entendido como un recurso didáctico, moi característico do didactismo racionalista francés do século XVIII. A admiración que sente pola literatura francesa aparece tamén na obsesión pola importancia do recordo e pola moralización racionalista: o mundo rural, visto como un paraíso perdido (mito de Bearn), esmorece pola modernidade.
A última etapa
Na derradeira etapa, obras como Falses memòries de Salvador Orlan (1967) e El misantrop (1972) accentúan esta tendencia autobiográfica. En 1974 publicou Flo la Vigne i Andrea Víctrix (premio Josep Pla 1973). En 1975 publicou o derradeiro libro, Un estiu a Mallorca.
Contos e teatro
Ao falar de Llorenç Villalonga cómpre facer referencia tamén ao conto e ao teatro. Nos dous recompilatorios de contos El lledoner de la clastra (1958) e De fora Mallorca (1966), as características das novelas repítense nas obras teatrais: Faust (1962) é a versión teatral de «Baixo a influencia de Faust» (a primeira parte de Bearn) e A l'ombra de la Seu (1966) é a adaptación de Mort de dama. Cómpre destacar as 2 series de Desbarats, 15 pezas breves próximas ao esperpento.