Literatura catalá del Barroco e Neoclasicismo: Autores e Xéneros
Literatura catalá: Barroco, Ilustración e Neoclasicismo
2.1 Autores
Poeta: Pere Serafí, Dos llibres de poesia vulgar en llengua catalana.
Teatro: Joan Ferrandis d'Herèdia, La vesita.
Prosa: Cristòfor Despuig, Los col·loquis de la insigne ciutat de Tortosa (elogia a súa cidade natal, Catalunya e a lingua catalana).
3. O Barroco
É o estilo que domina a arte e a cultura europeas durante o século XVII.
É a consecuencia da crise dos valores renacentistas e da imposición da Contrarreforma.
A actitude dos autores barrocos é consecuencia da reacción ante o desengano (político, relixioso e moral), que nos textos literarios aparece baixo a fórmula de o amor, o soño ou a morte.
A Ilustración
Alcance fundamentalmente ideolóxico.
Designa un movemento orixinado en Inglaterra e en Francia a finais do século XVII.
Os seus partidarios atacan o dogmatismo e o escurantismo barrocos en nome do progreso e da razón (período coñecido como O século das luces).
Os descubrimentos técnicos e científicos que se produciron ao longo do século porán as bases do mundo moderno.
A fe no progreso continuo da historia e do ser humano culminará coa Revolución Francesa (1789).
O neoclasicismo
Xurdido en Francia no reinado de Luís XIV.
Propón un retorno aos principios estéticos clásicos: a imitatio (imitación de modelos greco-latinos), a beleza da obra artística (a verdade) e o bo gusto na elección e organización dos materiais.
Este movemento apareceu tardiamente nas terras catalás.
4.1 Os xéneros literarios
Poesía neoclásica
Ten como finalidade a sátira e a didáctica.
Imitaba as formas e os temas clásicos.
Poetas: Joan Ramis e Antoni Febrer i Cardona.
Teatro
De tradición popular, no XVIII convivíu co teatro barroco e o neoclásico.
O teatro neoclásico caracterízase pola adopción da regra das tres unidades: acción, tempo e lugar.
Joan Ramis produciu as obras de maior calidade da centuria, especialmente Lucrècia.
Prosa
No ámbito da prosa erudita cómpre mencionar:
Les Instruccions per a l'ensenyança de minyons, de Baldiri Reixac.
La Gramàtica i apologia de la llengua catalana, de Josep Pau Ballot (primeira gramática impresa en catalán).