Equilibrio entre Fotosíntese e Alimentación Mineral
Equilibrio entre Fotosíntese e Alimentación Mineral
Para que a fotosíntese e o desenvolvemento da planta poidan ter un curso regular, é necesario que na nutrición mineral se alcance un equilibrio entre a cantidade de carbono fixado polas follas e a cantidade de elementos minerais absorbidos polas raíces. Interesa evitar que a alimentación mineral sexa predominante sobre a carbónica; a actividade das follas e raíces debe marchar con regularidade e harmonía. Do contrario, orixinarase estados de carencias e diminucións nos seus rendementos.
É necesario que unha fertilización mineral intensa se acompañe dunha asimilación fotosintética óptima. Para iso, interesa poñer en marcha calquera recurso técnico que facilite que os cultivos utilicen ao máximo a enerxía solar da que dispoñen, loitar contra os parasitos que afecten as plantas e controlar a densidade de siembra. A relación entre o valor en termos enerxéticos e a enerxía solar recibida polas plantas, que na Idade Media era do orden do 0,25%, e hoxe en día é do 1,25%, cun máximo en torno ao 4%, este incremento é o resultado dunha mellora xeral das técnicas de cultivo e, en particular, un mérito da fertilización mineral.
Definición de Solo
O solo agrícola ten o seu orixe na degradación progresiva da rocha nai baixo a acción de numerosos factores de alteración físicos, químicos e biolóxicos.
O solo superficial ou capa arable é o medio e soporte natural sobre o que medran as plantas e onde o agricultor labra cos seus medios a súa disposición e distribúe abonos e produtos químicos. É un sistema vivo e non debemos alteralo (queimalo). O solo é un sistema vivo de cor escuro en función do seu contido en materia orgánica, poboado por microorganismos que constitúen a microfauna e a microflora do solo.
Características do Solo
As características do solo son as que permiten unha boa circulación da auga e do aire e o regular desenvolvemento das raíces. Doutra banda, o aire e a auga deben encontrarse nunha proporción tal que permita un bo desenvolvemento dos cultivos.
Observando un corte vertical dun solo por debaixo da capa arable ou horizonte superficial, aparecen unha serie de capas en horizontes superficiais ou intermedios de espesor variable; estes son explorados polas raíces das plantas, participando activamente na súa nutrición e na constitución de reserva hídrica do solo. Poden estar enriquecidos en elementos minerais por efecto do lavado do horizonte superficial.
Ciencias Relacionadas co Solo
Edafoloxía: ciencia que describe e clasifica o solo en base á acción dos procesos de alteración e diferenciación edáfica sobre a rocha nai.
Agronomía: ciencia que estudia a capa arable e a parte do solo situada inmediatamente por debaixo da mesma. Xuntas constitúen o perfil cultural do solo.
O Solo dende o Ponto de Vista Físico
O solo está constituído por aire, H2O, elementos minerais e materia orgánica. O espazo baleiro que constitúe a porosidade do solo, onde están o aire e o H2O, pode ocupar un volume variable segundo o tipo de solo. O contido de humidade óptimo para o crecemento das plantas correspóndese cun volume de H2O e aire aproximadamente iguais: 50% aire e 50% H2O. A fracción sólida de terra fina do solo (conxunto de partículas menores de 2 mm) está composta de materia orgánica (23%) e 95-98% de materia mineral presentada en forma de agregados.
O paso da terra desecada por un tapiz de 2 mm de diámetro permite separar o esqueleto ou fracción grosa da terra fina. Trala destrucción por dispersión dos agregados e a eliminación de materia orgánica, pódese proceder á análise granulométrica da terra fina. A proporción de area, limo e arxila permítenos definir a textura dun solo.