Cliserie dos Pirineos: distribución da vexetación en función da altitude
Cliserie dos Pirineos
O gráfico proposto é a representación dunha cliserie característica do clima de alta montaña, concretamente nos Pireneos que se atopan na zona Nordés da Península Ibérica, na fronteira entre España e Francia. Nesta imaxe observamos con facilidade a distribución dos diferentes pisos de vexetación que varían en función da altitude e de ambas as vertentes, tanto o norte tamén coñecida avesedo como a sur ou solleiro.
Vertente norte
Comezamos por describir a flora da vertente norte que recibe menos radiación solar que a sur. No piso basal que alcanza ata os 400 m, predomina a aciñeira, especie de folla perenne que mostra adaptacións aos ambientes máis secos: follas alongadas e estreitas.
Piso montano
Entre os 400 m e os 1200 m, atopámonos co piso montano, do que é frecuente o piñeiro albar, árbore perennifolia que soporta xeadas e calquera tipo de chan, podendo chegar a medir mais de 35 m e posúe follas denominadas acículas.
Piso subalpino
O piso subalpino prolóngase desde os 1200 m ata os 2400 m. Está dominado polo abeto e pola faia, especies que precisan precipitacións elevadas e frecuentes, xunto cunha gran humidade do aire, polo que só a atopamos na cara de avesedo.
Piso alpino
O piso alpino esténdese desde os 2400 m e os 3000 m. Nel a vexetación é escasa debido ás baixas temperaturas e repetidas nevadas, aínda que podemos atopar os prados alpinos, especie que foi desenvolvendo curiosas e complicadas adaptacións ao medio.
Vertente sur
Na ladeira sur, orientada a recibir maior número de horas de sol, podemos ver que o piso basal posúe flora similares á vertente norte, coa presenza da aciñeira.
Piso montano
No piso montano, en cambio, predomina un novo tipo de vexetación que é o carballo, especie que crece ben nas condicións dadas pola aba de solleiro, xa que non precisa de tanta humidade como a faia.
Piso subalpino
No piso subalpino, tamén podemos atopar outro modelo de espesura denominado piñeiro negral, árbore de gran tamaño, cuxas acículas longas e fortes agrúpanse de dous a dous e dan como froito as piñas.
Por último, tanto o piso alpino como o nival, presentan as mesmas propiedades que a ladeira contraria.