Autores e obras da literatura galega na diáspora

A literatura galega no exilio

A raíz da ditadura franquista, a loita pola recuperación cultural e política de Galicia queda confinada ao mundo da diáspora. Bos Aires convértese nos anos 40 na capital cultural de Galicia. Alí, figuras como Castelao, Dieste ou Blanco Amor garantiron a continuidade da literatura. En Bos Aires créanse editoriais, organízanse actos de difusión do galeguismo, representacións teatrais e edítanse xornais e revistas.

Poesía galega no exilio

A maioría das obras están ligadas ao grupo de Bos Aires. As súas publicacións chegaban rapidamente aos galeguistas de Galicia.

Luís Seoane (1910-1979)

• Fardel de eisilado: un poemario social e realista que denuncia as causas que provocan a emigración.
• Na brétema de Santiago: evocación da Galicia medieval.
• As cicatrices
• A maior abondamento

Lorenzo Varela (1917-1978)

• Catro poemas para catro gravados: desenvolve os cadros de catro personalidades históricas.

Emilio Pita (1909-1981)

• Jacobusland
• Cantigas de nenos
• Serán
• Polos camiños do pobo

Narrativa no exilio

Centrouse na temática da Guerra Civil. A maior parte desta obra foi reducida á condición autobiográfica ou realista en exceso.

Ramón de Valenzuela (1914-1980)

• Non agardei por ninguén: obra centrada nas peripecias do protagonista ao seu paso polo exército franquista, na fronte de batalla e no exército republicano.
• Era tempo de apandar: cóntase a vida do narrador en Francia e a súa repatriación aos cárceres de Burgos.

Silvio Santiago (1903-1974)

• Vilardevós: o narrador escribe evocando o pasado e, cando finalmente regresa á aldea (tras a súa estancia en América), decátase de que a súa infancia acabara.
• O silencio redimido: conta a traxedia que viviron moitos galegos na guerra.

Teatro no exilio

Castelao

Buscaba unha forma dramática que mantivese a galeguidade, superando o realismo decimonónico.

• Os vellos non deben de namorarse: (iniciada durante a República e rematada no exilio) o tema tratado son os amores serodios. Tivo pouco éxito, xa que o público estaba afeito ao teatro popular.

Luís Seoane (1910-1979)

• O irlandés astrólogo
• Esquema de farsa
• A soldadeira: serve de enlace entre o pasado e o presente, pois guía os labregos polo mundo medieval das revoltas irmandiñas.

Eduardo Blanco Amor

• Farsas para títeres: para unha minoría cultivada.
• Proceso en Jacobusland
• Cantar dos cantares: para as masas culturizadas en castelán.
• Teatro para a xente