Ancares Galegos: Xeografía, Clima e Biodiversidade Natural
Os Ancares Galegos: Xeografía e Biodiversidade
A rexión dos Ancares corresponde a unha área das serras orientais galegas, situada ao leste da comunidade. Posúe altitudes que rozan os 2000 metros, o que dificulta enormemente as comunicacións coa Meseta.
Formación e Relevo Característico
Trátase de serras que teñen un aspecto redondeado polo efecto do glaciarismo. Estas serras formáronse durante a oroxénese alpina, na era terciaria, e caracterízanse pola súa grande diversidade xeolóxica, con presenza de lousa, cuarcitas, calcarias e pequenas áreas de dominio granítico.
Esta circunstancia, unida á intensa acción erosiva dos ríos, deu lugar a un relevo que se sintetiza nunha sucesión de vales e cumios coroados por cristas de cuarcita.
Extensión e Hidrografía
O espazo natural dos Ancares esténdese por unha área máis extensa, compartida coa Comunidade Autónoma de Castela e León (provincia de León, preto de 56.000 ha) e o Principado de Asturias.
Está drenada pola cunca do río Navia, con múltiples afluentes que discorren de leste a oeste. Pertence á Rexión Eurosiberiana.
Clima Oceánico de Montaña
O seu dominio climático é o oceánico de montaña, con precipitacións medias anuais de 2.042 mm (a media altitude) e unha temperatura media de 8 ºC.
A Rica Vexetación dos Ancares
Matogueiras e Zonas Altas
Arredor da metade da superficie do espazo natural está ocupada por diferentes tipos de matogueiras e monte baixo, que predominan en abas de solaina e nos cumios.
A partir dos 1.700-1.800 m desaparece a vexetación arbórea, que é substituída por formacións de:
- Breixos branco
- Piornos
- Toxos
- Diferentes pasteiros asociados a chans esqueléticos e pedregais
En vales de orixe glaciar desenvólvese unha vexetación propia de zonas higroturbosas (breixeiras higrófilas).
Diversidade Arbórea e Bosques
A vexetación arbórea é particularmente diversa, variando segundo a orientación dos montes e o gradiente altitudinal.
Asociados á presenza de aldeas e aos cursos de auga, nos fondos de vales e abas baixas hai soutos de castiñeiros.
A maior altura e en forte pendente, predominan as carballeiras de carballo melojo nas vertentes de solaina, alternando con breixeiras. Mentres que nas avesedas aparecen os bosques montanos máis extensos e variados, dominados por:
- Carballos
- Carballos albares
- Abeleiras
- Freixos
- Pradairos
Cun sotobosque rico en arandos, entre outras moitas especies.
Entre os 1.000 e os 1.800 m atópanse os abudeirais, acompañados de estratos arbustivos e herbáceos bastante densos.
En conxunto, a masa arbórea autóctona dos Ancares é posiblemente a máis extensa e mellor conservada de Galicia.