Apuntamentos, resumos, traballos, exames e exercicios de Matemáticas de Secundaria

Partes dunha carta formal

Unha carta formal consta das seguintes partes:

• Membrete: cos datos completos.
• Destinatario/a: nome, enderezo e posto ou cargo.
• Lugar e data: en que se escribe.
• Asunto: sintetizado en moi poucas palabras.
• Saúdo formal: variará segundo o cargo, posto ou relación co receptor/a.
• Corpo da carta: non deberá excederse en detalles superfluos.
• Despedida: seguindo o tratamento comezado no saúdo.
• Sinatura: do emisor ou emisora da carta.

Estrutura de parágrafo

Defínese como un conxunto de oracións que desenvolven un único tema. Un parágrafo ben estruturado contén:

• Frase inicial: elemento máis importante. Ao ser o primeiro que lemos, debe introducir o tema central.
• Frases centrais: desenvolven o tema e poden estar estruturadas

A Diversidade Lingüística na Península Ibérica: Linguas Faladas, Usos e Situación Legal. O Caso Galego:

A Constitución española establece que o castelán é a lingua oficial do estado, e que todos os españois teñen o deber de coñecela e o dereito de usala. Os respectivos Estatutos de Autonomía establecen a oficialidade do catalán, do éuscaro e do galego nos seus territorios. Porén, os cidadáns destas comunidades non teñen o deber de coñecer esas linguas, só o dereito de coñecelas e usalas, o que establece un principio de desigualdade entre o castelán e as demais linguas faladas na Península Ibérica.

Linguas Faladas na Península Ibérica

Despois da conquista romana, só unha pequena zona da Península, situada no oeste dos...

Texto: Un texto está formado por unha sucesión de palabras ou oracións que transmiten unha mensaxe completa. Son textos calquera acto comunicativo. A súa extensión non ten un límite preciso. No seu interior inclúense outras unidades menores: parágrafos, oracións... Cada tipo de texto ten unha organización. Exemplo: unha novela divídese en capítulos, parágrafos, oracións... e unha poesía en estrofas, versos...

Propiedades do texto: Un texto ten que reunir certas propiedades para ter sentido completo. O texto ten que adaptarse ás circunstancias da situación comunicativa na que se produce.

• Adecuación: Consiste en escoller o rexistro lingüístico apropiado para cada situación, de modo que haxa correspondencia entre todos os elementos

Clases de substantivos

Substantivos propios

Substantivos propios que poden clasificarse en:

• Topónimos: nomes propios de lugar.
• Antroponimos: nomes propios de persoa.
• Patronímicos: apelidos.

Substantivos comúns

Substantivos comúns que poden clasificarse en varias categorías:

Pola súa orixe

• Primitivos: non conteñen ningún morfema derivativo (ex.: casa).
• Derivativos: conteñen morfemas derivativos (ex.: librazo, canción, librecho).

Pola súa composición

• Simples: formados por un lexema.
• Compostos: constituídos por dous ou máis lexemas.

Polo seu significado

• Abstractos e concretos. Os concretos poden clasificarse en non contables e contables. Os substantivos contables poden ser individuais ou colectivos.

Xénero do substantivo

Masculino

Son masculinos,...

Orixe da vida

Stanley Miller simulou as condicións da atmosfera primitiva (amoníaco, metano, hidróxeno e vapor de auga, activados por descargas eléctricas) e obtivo algúns aminoácidos. A vida que existe agora na Terra baséase na interacción mutua entre ácidos nucleicos (DNA e RNA) e proteínas; pero os ácidos nucleicos son necesarios para fabricar proteínas, e viceversa. Ademais, esas macromoléculas posúen unha enorme complexidade, o que fai difícil pensar que se orixinasen de modo espontáneo. Carl R. Woese, Francis Crick e Leslie E. Orgel propuxeron o que agora se coñece como teoría do «mundo do RNA», segundo a cal a vida primitiva baséase no RNA. Supónse que este ácido nucleico posuía dúas propiedades das que agora...

La juventud, la adolescencia, la virilidad y la senectud. Esta división é puramente barroca e sitúa ás soedades, acorde co título, nun ámbito simbólico.

As Soledades está dedicado a un público de minoría elitista. Asimismo, adquiriu un amplo eco entre a nobreza, a cal viu no cultismo gongorino unha nova faceta de exquisitez e de ornato preciosista. Con isto, destacamos a loita persoal de Lope contra a escola do cordobés (aínda que no fondo o admiraba moito) por esa amargura e resquemor ante o triunfo dun rival de superior cuna e recoñecida cultura. Esa rabia de Lope producíase sobre todo polo triunfo desta obra e a do Polifemo porque foi no ámbito onde quería triunfar e non o conseguiu. En cambio, a loita con Quevedo débese...

¿Qué es la sintaxis? ¿Cuál es su unidad mínima de estudio y la unidad máxima?

La sintaxis es la parte de la lingüística que se ocupa de estudiar la estructura interna de las oraciones. La unidad mínima de la sintaxis es la palabra, y la unidad máxima, la oración.

¿Qué criterio de clasificación oracional es la expresión lingüística de propósito del hablante al emitir un enunciado y de su actitud ante el contenido de este?

La modalidad de la oración.

¿Una oración coordinada o subordinada debe tener siempre un nexo?

No, puesto que existen otros elementos relacionantes que son marcas de coordinación y subordinación (terminaciones de las formas no personales, los signos de puntuación…)

Justifica la siguiente afirmación: “Las

¿Es lo mismo el significado que el referente? Pon un par de ejemplos para demostrarlo.

No, porque hay casos en los que un significante representa un significado que no conecta con un referente existente en la realidad. Por ejemplo: unicornio, duende, sirena, avatar…

El significado denotativo y connotativo

El significado que conforma el conjunto de rasgos que nos permite identificar el referente o realidad extralingüística que designa una palabra -además de ser el que aparece en los diccionarios- es el significado denotativo. El significado que está integrado por las asociaciones y valoraciones subjetivas que para los hablantes tiene una determinada palabra es el significado connotativo.

Entre las palabras alumno/discípulo y hacer/confeccionar...

Don Quijote se enamora e dedica todos os seus esforzos a Dulcinea. Cando lle preguntan a este, todo este xogo é o xogo da evolución da imitatio, da tradición do tratamento do tema amoroso. Isto non quere dicir que sexa un puro xogo, non se debe banalizar tanto; porque no fondo, trata dun xogo de ideas que revela unha forma de ver e de transmitir o estar no mundo que ten que ver co neoplatonismo, coa perfección do namorado por medio destes procedementos da depuración sentimental, de busca da beleza, a partir desta darlle un sentido trascendente, darlle unha beleza universal…

A partir disto, Herrera sálvase da acusación de frivolidade que podería machacalo se só se lee dunha maneira como xogo. Hai un traballo moito máis denso, grave...