Unión dinástica e expansión peninsular dos Reis Católicos

Unión dinástica entre Castela e Aragón

A unión dinástica: Fernando converteuse en rei de Aragón tras a morte do seu pai, Xoán. Ese mesmo período, Isabel venceu á súa sobriña Xoana, coñecida como a Beltraneja, na guerra civil que durou cinco anos. A unión de ambos reinos foi unha unión dinástica e non territorial, pois non implicou a fusión dos territorios nun único reino. Castela e Aragón mantiveron as súas fronteiras, as súas propias Cortes, leis, institucións, sistemas fiscais e mesmo moedas distintas.

Expansión peninsular

Unha das grandes prioridades dos Reis Católicos foi conseguir a unión baixo a súa coroa de todos os territorios peninsulares. Para iso actuaron principalmente nos reinos seguintes:

• Reino de Granada: Os nazaríes gobernaban o último dos territorios musulmáns da península. Tras unha guerra entre 1482 e 1492, Boabdil, o último rei nazarí, aceptou a rendición despois dun longo asedio, e Granada pasou a formar parte do reino de Castela.
• Reino de Navarra: Ante a alianza de Navarra con Francia, Fernando invadiu o reino ao mando dun exército castelán, alegando dereitos dinásticos hereditarios. Navarra quedou incorporada a Castela.
• Reino de Portugal: Tamén procuraron a unión co reino veciño e, para iso, empregaron unha política de alianzas matrimoniais que daría os seus froitos máis tarde, cando Filipe II herdou a coroa portuguesa.

Direccións da política internacional

Os Reis Católicos orientaron a súa política internacional en tres direccións principais: Mediterráneo, Atlántico e o novo rumbo tras o descubrimento de 1492.

No Mediterráneo

A política internacional dos Reis Católicos aspiraba a converter a monarquía nunha potencia marítima no Mediterráneo e enfrontouse con Francia, o seu eterno rival, que ambicionaba o reino de Nápoles, gobernado por un descendente da casa de Aragón. Para frear os piratas bereberes que ameazaban o Mediterráneo, a monarquía conquistou Melilla.

No Atlántico

Castela e Portugal comezaron a explorar o océano Atlántico. Ante a conquista portuguesa da Madeira e dos Azores, os Reis Católicos contestaron coa conquista das illas Canarias e o desenvolvemento das súas propias empresas atlánticas.

Descubrimento e novo rumbo (1492)

Máis adiante, en 1492, Cristovo Colón descubriu un continente descoñecido para os europeos; a política exterior da monarquía tomou entón un novo rumbo. O Atlántico converteuse nun gran eixo comercial, mentres que as rutas comerciais do Mediterráneo foron perdendo parte da súa importancia.

Nota: Mantéñense aquí os feitos e as datas fundamentais; o texto foi corrixido e adaptado para mellorar a ortografía, a gramática e a lexibilidade en galego.