Rexións Pesqueiras de España: Historia, Situación e Retos

España foi e é unha das grandes potencias pesqueiras mundiais. Así o indican o tamaño da flota, o volume de capturas e o valor da pesca desembarcada.

España posúe un amplo perímetro costeiro cuxo litoral se reparte entre mares diferentes. Non obstante, non se pode dicir que presente unhas condicións favorables para a fauna mariña e para a pesca. A natureza ofrécenos unha variada fauna piscícola.

Coas rexións pesqueiras españolas, variou o seu significado tradicional, incluso o dos postos.

Do mesmo xeito, variou o significado económico e as repercusións sociais da actividade pesqueira.

Galicia conserva a súa primacía pesqueira en España, xa que achega un terzo das capturas e case a metade do emprego pesqueiro. Participa da pesca de augas adxacentes, nos caladoiros comunitarios do Atlántico e en augas moi afastadas, xa que dispón dunha excelente flota.

En Andalucía, a pesca de baixura ten unha maior importancia social que económica. Pésca se no litoral, en augas de Marrocos, Portugal e en caladoiros do Atlántico suroriental. Andalucía experimentou unha traxectoria descendente pola diminución das capturas nun mar sobreexplotado e pola dificultade de acceso a augas alleas.

O litoral mediterráneo, no que a pesca de especies como a bacaladilla ou o salmonete foi moi considerable, chegou a niveis mínimos polo esgotamento das pesquerías. A flota está obsoleta, a pesca é moi tradicional e supón unha preocupación maior polo estado de conservación dos seus recursos.

A pesca canaria tivo a súa idade de ouro entre os anos 1961 e 1980. A súa significación pesqueira radicou na explotación do banco sahariano, favorecido pola corrente de Canarias.

En canto aos caladoiros españois, presentan varios problemas, como os recursos híbridos en mal estado, os recursos en fase de esgotamento por sobrepesca e o excesivo equipo pesqueiro da flota litoral.

Para solucionar estes problemas establecéronse normas que regulan as artes de pesca utilizadas, os tipos de redes, as tallas mínimas das especies e as normas de repoboación das mesmas.

Os caladoiros españois teñen poucas posibilidades, por iso faise necesario buscar outros. Con isto consolídase unha gran flota de altura e gran altura, cuxas operacións se realizan en augas libres, nos límites xurisdicionais dos países ribeiros.

O novo réxime xurídico das augas xurisdicionais convértese en definitivo coa aprobación en 1982 por Nacións Unidas da Lei do Mar, o que provocou a necesidade de negociar acordos e convenios con distintos países costeiros para resolver os problemas da flota española.

Suxírese a figura da empresa pesqueira conxunta, que permite a pesca nos países colaboradores e a España dar saída a unha flota desmesurada en relación cos recursos propios.

Os caladoiros internacionais utilizados polos españois foron: Islandia, banco atlántico nororiental, banco atlántico noroccidental e caladoiro arxentino, Chile e Maldivas.