A Revolución Científica: Protagonistas, Conceptos e Método

A Revolución Científica: Protagonistas e Transformacións

A Revolución Científica tivo como protagonistas a Copérnico, Galileo e Kepler, e culminou con Newton. Este período substituíu o modelo aristotélico-ptolemaico por un novo modelo de ciencia, caracterizado por:

Nova Imaxe do Mundo

Os seus principais elementos son:

• O heliocentrismo de Copérnico fronte ao xeocentrismo aristotélico, que sitúa o Sol no centro do universo.
• As órbitas elípticas e as tres leis de Kepler, fronte á esfericidade do universo de Aristóteles, que afirmaba que o universo era finito.
• A homoxeneidade do universo fronte á heteroxeneidade do mesmo. Copérnico fixo desaparecer o mundo supralunar e sublunar, convertendo a Terra nun planeta máis.
• O aristotelismo defendía unha causa extrínseca e inmaterial do movemento; as esferas eran movidas por motores inmóbiles inmateriais. Kepler e Galileo sentaron as bases da teoría da gravitación universal de Newton, introducindo conceptos de carácter científico como o de forza.
• A infinitude do universo fronte á finitude que sostiña Aristóteles. O telescopio de Galileo ampliara insospeitadamente o cosmos, e el mesmo considerou a infinitude do universo unha hipótese, logo afirmada e formulada por Bruno e Digges.

Nova Concepción da Ciencia

Esta nova concepción débese en gran parte á asunción do ideal platónico-pitagórico da matematización da Natureza e ao modelo mecanicista que recupera o atomismo de Demócrito. Materia e movemento bastan para explicalo todo, e a realidade redúcese a elementos cuantificables. As principais características da ciencia aristotélica foron eliminadas e substituídas por categorías matematizables.

Nova Metodoloxía Científica

Esta metodoloxía, debida a Galileo, afastouse da aristotélica, caracterizada pola indución simple. O novo método é o hipotético-deductivo, que parte dunha análise do fenómeno a estudar, no que queda reducido ás propiedades esenciais. Logo constrúese unha hipótese que enlaza os elementos aos que se reduciu o fenómeno. A continuación, dedúcense matematicamente as consecuencias desa hipótese e, finalmente, ponse a proba a hipótese realizando experimentos que comproben a veracidade das consecuencias deducidas dela. O que se comproba experimentalmente non é a hipótese, senón as súas consecuencias. Este novo método converterase nun modelo para os filósofos racionalistas e empiristas.