Restauración de Fernando VII e absolutismo (1814–1820)

Tras o Tratado de Valençay (decembro de 1813), Fernando regresou a España, mais non aceptou o tratado nin as reformas lexislativas de Cádiz. Cando desembarcou en Valencia, en abril de 1814, tivo lugar a publicación do Manifesto dos Persas, asinado por 69 deputados absolutistas. O 4 de maio o rei publicou o Decreto de Valencia, que supuxo un golpe de Estado, pois cambiou a dirección política do país mediante un acto de forza ao restaurar o poder absoluto do monarca e abolir toda a lexislación das Cortes de Cádiz “coma se non pasasen xamais tales actos”. Os liberais foron duramente reprimidos: foron encarcerados, desterrados ou condenados á morte, e moitos víronse na obriga de exiliarse, fuxindo a Francia ou ao Reino Unido.

España viu a súa facenda en ruína, tentando facer fronte a unha guerra aberta pola independencia nas colonias americanas. A situación agravouse pola gran inestabilidade que provocou o rei ao facer continuos e caprichosos cambios no goberno (cada ministro permanecía unha media de seis meses no cargo) e tamén porque a política estivo marcada pola camarilla, un grupo de amigos do rei, e o rei deixábase influír por eles. Á mala xestión engadiuse a quebra da facenda, que obrigou a Fernando VII a adoptar medidas fiscais liberais. Martín de Garay, ministro de Facenda, intentou remediar a situación en 1817 establecendo un sistema fiscal de contribución única e proporcional aos ingresos, mais non puido levar a cabo o proxecto pola oposición da nobreza e das ordes militares.

Os liberais, pese á represión, seguiron intentando implantar o liberalismo e, ao non poder seguir unha vía política para acceder ao poder, optaron pola vía armada: foron os pronunciamentos, que comezaron xa en 1814, ao pouco do regreso de Fernando VII, e que caracterizarán boa parte do século XIX español. Ao carecer de apoio popular, os liberais necesitaron do apoio dos militares, que foron os líderes deses pronunciamentos. Entre os principais cabe destacar:

• Espoz y Mina (1814)
• Díaz Porlier (1815)
• Richart (1816)
• Lacy (1817)

Todos eles dirixían faccións minoritarias do exército e fracasaron ata 1820, data na que o tenente coronel Riego se sublevou en Las Cabezas de San Juan (Sevilla) contra o exército acantonado alí, que estaba en espera de embarcar rumo a América para reprimir a insurrección. O 7 de marzo de 1820 Fernando VII viuse obrigado a xurar a Constitución de 1812, comezando así o Trienio Liberal.