Independencias e unificación en Europa (1821–1871)

Resumo dos principais procesos nacionais e de unificación en Europa durante o século XIX: independencia de Grecia e Bélxica, a unificación italiana e a consolidación do Imperio alemán.

Grecia (1821–1830)

Formaba parte do Imperio otomán desde hai séculos. A maioría da poboación sentíase marxinada, sometida a fortes impostos e dominada por un pobo de distinta relixión e cultura. En 1822 os gregos proclamaron a súa independencia en Epidauro; como esta non foi recoñecida polos turcos, provocouse o inicio dunha guerra. A causa grega contou coa solidariedade de liberais europeos, que apoiaron un territorio considerado o berce da cultura europea. En 1827 Francia e Inglaterra interviñeron militarmente e axudaron a derrotar o Imperio otomán. O recoñecemento da independencia grega producíuse en 1829 e entrou en vigor en 1830.

• 1822: Proclamación en Epidauro.
• 1827: Intervención militar de Francia e Inglaterra.
• 1829–1830: Recoñecemento e entrada en vigor da independencia.

Bélxica (1830–1839)

Estivo unida a Holanda en 1815 polo Congreso de Viena, creando os Países Baixos. A expansión das ideas liberais fixo que en 1830 triunfase a revolución, que estableceu un sistema de monarquía liberal baixo o reinado de Leopoldo I. O novo goberno proclamou a independencia e, tras un conflito armado, Holanda recoñeceu a Bélxica en 1839.

• 1815: Unión a Holanda tras o Congreso de Viena.
• 1830: Revolución e proclamación da independencia.
• 1839: Recoñecemento oficial por Holanda.

Italia (1859–1870)

En 1859 Piamonte, coa monarquía liberal de Savoia e gobernado por Cavour, iniciou un proceso unificador e enfrontouse con Austria, conseguindo a anexión da Lombardía. Un levantamento popular dirixido por Garibaldi derrocou aos monarcas absolutos dos estados do centro e sur de Italia (Reino das Dúas Sicilias). En 1861 o primeiro parlamento italiano proclamou rei de Italia a Vítor Manuel II de Savoia. En 1866 os austríacos abandonaron o Véneto e en 1870 foron anexionados os Estados Pontificios, convertendo Roma na capital.

• 1859: Piamonte e Cavour inician a unificación.
• 1861: Proclamación do Reino de Italia.
• 1870: Anexión dos Estados Pontificios e proclamación de Roma como capital.

Alemaña (1834–1871)

En 1834 Prusia potenciou unha unión aduaneira que agrupaba gran parte dos estados alemáns. En 1848 intentouse unificar estes estados mediante un parlamento reunido en Frankfurt, pero fracasou porque o rei de Prusia non aceptou a coroa da nova Alemaña. En 1860 Guillerme I accedeu ao trono prusiano e nomeou chanceler a Otto von Bismarck, que impulsou unha política agresiva cos estados veciños: en 1864 declarou a guerra a Dinamarca, en 1866 a Austria e en 1870 a Francia. A vitoria nestes conflitos permitiu unir todos os estados baixo o rei de Prusia e, en 1871, producíuse a proclamación do II Imperio alemán; Guillerme I foi proclamado emperador.

• 1834: Creación da unión aduaneira prusiana.
• 1848: Fracaso do intento de unificación desde Frankfurt.
• 1864–1870: Guerras de Bismarck contra Dinamarca, Austria e Francia.
• 1871: Proclamación do II Imperio alemán e unificación dos estados.

Texto corrixido e optimizado para SEO en galego: mantense todo o contido orixinal á vez que se melloran a ortografía, a gramática e a capitalización; engadíronse elementos semánticos (negrita, itálica e listaxes) para unha mellor lectura e indexación.