Ideoloxías Obreiras: Anarquismo e Socialismo en España
As novas ideoloxías obreiras
Anarquismo
O anarquismo foi introducido en España en 1868 por Giuseppe Fanelli. O seu obxectivo era a transformación da sociedade mediante:
- A destrución do Estado.
- A eliminación de calquera tipo de autoridade ou poder.
- A supresión da propiedade privada e a abolición do dereito de herdanza.
- A eliminación de todo tipo de diferenza socioeconómica.
- A organización da sociedade en comunas autónomas.
- A transformación debía ser realizada polos propios traballadores, especialmente os sectores máis desfavorecidos.
Os anarquistas desconfiaban da loita política como medio para lograr a transformación da sociedade, por iso practicaron a abstención e o retraemento electoral.
Socialismo marxista
Paul Lafargue introduciu e divulgou o pensamento marxista en España durante 1871. Os obxectivos marxistas centráronse en conseguir a sociedade socialista tendo en conta que:
- As condicións materiais e económicas determinan e modifican as condicións sociopolíticas dunha comunidade.
- O medio máis eficaz para conseguir a modificación da sociedade é a loita de clases.
- Os cambios debían ser realizados polo proletariado, organizado en sindicatos e partidos políticos obreiros.
- Os traballadores debían conquistar o poder e utilizar o Estado como instrumento de nivelación social.
- Unha vez conquistado o poder, o proletariado debía impoñer medidas de forza.
- Lograda a colectivización e socialización dos medios de produción, todos os individuos deberían ter iguais condicións de vida.
Sindicatos e partidos obreiros
En 1870 fundouse en Barcelona a Federación Rexional Española, constituída por distintas seccións obreiras e integrada na AIT (Asociación Internacional de Traballadores).
Isto provocou temor nos empresarios e políticos liberais, polo que se prohibiron as actividades da Internacional en España en 1874, aínda que seguiu na clandestinidade ata 1881.
As organizacións anarquistas
O anarquismo caracterizouse pola súa división.
A finais do século XIX, as federacións locais anarquistas mantíñanse moi activas, pero incapaces de integrar unha organización. O intento máis destacado foi o de Solidariedade Obreira. A reacción anarquista ante a represión desatada despois da Semana Tráxica de Barcelona propiciou a fundación en 1910 da Confederación Nacional do Traballo (CNT).