Grandes Crises da Guerra Fría: Hungría, Suez, Vietnam e Cuba
Conflitos e Crises da Guerra Fría (1956-1962)
Tras a morte de Stalin en 1953, o dominio que a URSS exercía sobre os seus aliados da Europa do Leste non se suavizou. Pola contra, continuouse reprimindo calquera folga, protesta ou revolta que se producise en Europa Oriental.
1. A Intervención Soviética en Hungría (1956)
O mellor exemplo desta política foi a intervención en Hungría en 1956 para acabar cunha revolta anticomunista. Os tanques soviéticos invadiron Budapest e restableceron a situación anterior.
2. A Crise de Suez (1956)
O Goberno exipcio de Nasser nacionalizou a canle, en mans do capital francés e británico. A resposta de Francia e Gran Bretaña foi a ocupación militar da canle en 1956. EE.UU. condenou a operación e obrigou aos seus aliados europeos a asinar un cesamento do fogo e a aceptar a decisión do Goberno exipcio.
Aínda que a URSS non conseguiu que nos países árabes se implantasen réximes comunistas, en Oriente Medio seguiu desenvolvéndose un sentimento antioccidental bastante xeneralizado e a zona converteuse nunha das áreas internacionais máis inestables durante as décadas seguintes.
3. A Contención en Asia: Indochina e Vietnam
Para conter os avances comunistas, EE.UU. recorreu a alianzas militares. En Indochina francesa tamén se adoptou unha solución similar. Tamén se decidiu a división de Vietnam en dúas zonas: Vietnam do Norte, comunista, e Vietnam do Sur, prooccidental.
A situación non se estabilizou, como en Corea ou na China, e as guerrillas comunistas mantivéronse activas en Vietnam do Sur. Isto fixo que Estados Unidos tomase a substitución de Francia e apoiase económica e militarmente o réxime survietnamita.
4. A Crise dos Mísiles Cubanos (1962)
No Caribe, calquera revolución tiña que mostrarse antiestadounidense para sobrevivir. Isto foi o que ocorreu coa revolución triunfante en Cuba en 1959, que puxo a Fidel Castro á fronte do goberno da illa.
O réxime de Castro, que evolucionou rapidamente cara ao comunismo, estableceu un sistema de partido único e tentou exportar a revolución a outros puntos de Iberoamérica. Ante as crecentes presións e o bloqueo económico de Washington (suspensión das compras de azucre cubano), Castro buscou o apoio da URSS, que lle proporcionou axuda económica e militar.
O perigo e a humillación para EE.UU. parecían evidentes: o “inimigo comunista” estaba a 150 km das súas costas, nunha illa que fora case unha colonia súa. Por iso, a CIA organizou unha invasión militar co propósito de derrubar o réxime de Castro. A operación foi un fracaso total e Cuba converteuse nun estado satélite da URSS.
Os soviéticos decidiron instalar mísiles na illa apuntando a Estados Unidos. Trátase da denominada Crise dos Mísiles (1962). Estados Unidos bloqueou a illa e impediu o establecemento dos mísiles. Finalmente, a URSS cedeu e non os instalou, evitando así o que todo o planeta temía: unha guerra nuclear.
Aínda que a URSS e o seu dirixente Khrushchev pareceron derrotados ante a opinión pública internacional, hoxe sábese que lograron os seus obxectivos secretos: a retirada de mísiles estadounidenses de Turquía e a promesa do presidente Kennedy de que non se volvería atacar Cuba.
Esta ameaza dunha guerra xeneralizada supuxo o comezo dunha etapa de maior diálogo e distensión, caracterizada pola tolerancia mutua entre os dous bloques.