Galego: Poesía, Cancións e Vangardas Literarias

Literatura Galega: Cantigas, Cracionismo e Poesía Contemporánea

Xilgaro e cuco voxean entre piñeiros e os elementos acuáticos coma a fonte e o rego. A fonte, o grilo, o xilgaro e o galo cantan. Aa bya, o tocar do violín e do pandeiro e o canto dos violinistas.

O poema é unha paisaxe idílica, pola que o autor aparece como un tú que observa o mundo. No poema aparecen varios tipos de composición:

• Tipos de composición: fado, minueto e pasatempo.
• Elemento musical: "atmósfera", "calma", "pizzicato" e "crescendo" formatado.
• Instrumentos: clavicémbalo, violín, violón e frauta.
• Intérpretes: solistas tipo soprano.

Amado Carballo, no seu poema "Un tono humorístico" e "Populante", utiliza a solemnidade que, para caracterizar o título, usa "Sol-6". Nel teñen moitas metáforas.

Neoclasicismo e Cantigas de Amigo

Neotrobadorismo: Comeza tras a difusión dos cancioneiros da Lingua galego-portuguesa, a mediados do século XIX (s. XIX). Introduce na poesía (grazas aos temas novos) os elementos temáticos, formais e estilísticos da época medieval (temas amorosos, espazos xa esquecidos e mudanzas morfolóxicas). É unha continuidade da tradición literaria galega. Destacan Álvaro Cunqueiro con "Cantiga nova que se chama Mariña" (1933) e "Dona do Corpo Delgado" (1950).

Análise da "Cantiga nova que se chama Mariña" de Álvaro Cunqueiro

O poema pertence ao xénero da cantiga de amigo. Trata da relación amorosa entre unha moza e un cabaleiro que se cruzan no nome do río Iadro, namorándose á primeira vista e intercambiando obxectos. A moza ten a Ladaía e o cabaleiro a Panocha, comprobando o amor. Espazo: o río (sempre presente nas cantigas de amigo). Tempo: primavera. O poema ten catro estrofas de dous versos dísticos monorrimos, con rima consonante. Cada verso ten 11 sílabas e a rima asonante nas dúas estrofas.

O poema cumpre as características das cantigas de amigo: versos dísticos monorrimos octosílabos en estrofas de dous versos. O aixaísmo aparece no segundo verso da segunda estrofa e o primeiro da cuarta, e o segundo da primeira e o primeiro da terceira. A voz lírica está en primeira persoa e sitúanos na primavera, a época do amor, polo que o tema do poema é o amor.

Cracionismo

O avantgardismo máis ultraísta. As súas características son o uso de maxisílabos, a continuidade, o uso de termos dinámicos e técnicos, a personificación dos casos, o uso de signos de puntuación, textos sen rima, ritmo non musical, etc. Normalmente o "eu lírico" pasa a ser un "eu" ou un "nós" e é antisentimental. O seu iniciador foi Vicente Huidobro (Xilno) e o máis destacado foi Manuel Antonio (1900-1930), coa súa obra "Diario de bordo" (con 15 poemas que contan a viaxe en tres etapas: partida, aventura e regreso).

Análise de "Sós" de Manuel Antonio

O eu lírico deste poema é en primeira persoa do plural, "nós". O poema fala dunha soidade que fai falar cos ollos e co ventos, "roubáronnos o sol", e o vento representa a vida e o movemento. Non hai invento. Cando fala de "cada vértice do mar", indica que estamos nun movemento que non se pode decidir, como unha brúxula. Tampouco funciona. O poema contén moitos elementos negativos como "cadaver", "cadaleito", "noite", "silencio", "frío", "sós", "sknzo", "soidade". Durante o poema, o autor sempre aludía a un sujeto en plural, excepto cando menciona o "fume da pipa", xa que el fumaba e ela firma o momento.

Análise de "Ao Revés da Noite" de Manuel Antonio

O poema presenta unha visión pesimista da realidade, con elementos negativos. O poeta era pesimista, e os elementos (luceiros e estrelas) resignan e conforman aínda que estean en forma pesimista. O tempo do poema é unha noite e un amencer, sendo o presente a noite e o día o futuro. Fai referencia ao paso do tempo cando fala do "tic-tac". O título refírese ao día, o reverso da noite que leva consigo o pesimismo e negativismo da noite, e trae cousas boas. O espazo é natural, unha noite nun lugar mariñeiro. O tema é existencial, e o poema utiliza moitas metáforas.