A Filosofía de Immanuel Kant: A Ilustración e o Coñecemento
A Ilustración e a Saída da Minoría de Idade
Kant define a Ilustración cando afirma que “a ilustración é a saída do ser humano da súa minoría de idade”. Con isto quere dicir que a Ilustración consiste en que o ser humano deixe de depender doutros para pensar e comece a utilizar o seu propio entendemento. A minoría de idade significa, segundo Kant, “a incapacidade de servirse do propio entendemento sen a dirección doutro”, é dicir, a situación na que as persoas deixan que outros pensen por elas.
O Valor de Pensar por un Mesmo
En segundo lugar, Kant explica que o ser humano é responsable desta situación cando afirma que “un mesmo é o culpable desta minoría de idade”. Isto ocorre non porque falte capacidade intelectual, senón porque falta valor e decisión para pensar por un mesmo. Por iso Kant resume o espírito da Ilustración coa expresión “Sapere aude! Ten o valor de servirte do teu propio entendemento”, que significa que cada persoa debe atreverse a usar a súa razón de maneira autónoma.
Preguiza, Covardía e a Figura dos Titores
En terceiro lugar, Kant sinala que moitas persoas permanecen nesta situación por “preguiza e covardía”, xa que é máis cómodo deixar que outros pensen e decidan por nós. O autor explica isto con exemplos como “un libro que pensa por min, un director espiritual que ten conciencia por min, un médico que decide a miña dieta”. Deste modo, as persoas evitan o esforzo de pensar e permiten que outros actúen como titores que dirixen as súas vidas.
O Progreso cara á Ilustración na Sociedade
Finalmente, Kant afirma que, aínda que para un individuo é difícil saír desta situación, a sociedade pode progresar cara á Ilustración. Isto ocorre cando algunhas persoas comezan a pensar por si mesmas e “propagan o espírito dunha estimación racional do propio valor e da vocación de cada home a pensar por si mesmo”. Así, pouco a pouco a liberdade e o uso da razón poden estenderse a toda a sociedade.
As Facultades do Coñecemento Humano
En primeiro lugar, Kant distingue dúas facultades fundamentais do coñecemento cando afirma que “se chamamos sensibilidade á receptividade do noso ánimo (…) a espontaneidade do coñecemento será entendemento”. Con isto explica que a sensibilidade é a capacidade de recibir impresións dos obxectos a través dos sentidos, mentres que o entendemento é a facultade de producir conceptos e pensar eses obxectos. Así, Kant diferencia dúas funcións básicas do coñecemento humano: recibir información da realidade e interpretala mediante o pensamento.
A Función da Intuición e o Concepto
En segundo lugar, Kant explica a función de cada facultade cando afirma que “a intuición nunca pode ser máis ca sensible” e que “a facultade de pensar o obxecto da intuición sensible é o entendemento”. Isto significa que os sentidos proporcionan intuicións sensibles, é dicir, os datos da experiencia, mentres que o entendemento pensa eses datos mediante conceptos. Polo tanto, cada facultade cumpre unha función distinta dentro do proceso de coñecemento.
A Cooperación Necesaria entre Facultades
En terceiro lugar, Kant subliña que as dúas facultades son necesarias cando afirma que “sen sensibilidade ningún obxecto nos sería dado, e sen entendemento ningún podería ser pensado”. Isto significa que o coñecemento non é posible se falta algunha das dúas. Os sentidos proporcionan o contido da experiencia e o entendemento organízao mediante conceptos. Por iso Kant resume esta idea coa famosa frase “pensamentos sen contido son baldeiros, intuicións sen conceptos son cegas”, indicando que as dúas facultades deben traballar xuntas para que exista coñecemento.
Estética e Lóxica Transcendental
Finalmente, Kant explica que aínda que estas facultades colaboran, deben distinguirse claramente cando afirma que “distinguimos a ciencia das regras da sensibilidade (…) a estética, da ciencia das regras do entendemento (…) a lóxica”. Así, Kant separa o estudo da sensibilidade, chamado estética transcendental, do estudo do entendemento, chamado lóxica transcendental, partes fundamentais da súa obra Crítica da razón pura.
Resumo das Facultades e a Crítica da Razón Pura
En primeiro lugar, Kant distingue dúas facultades fundamentais do coñecemento cando afirma que “se chamamos sensibilidade á receptividade do noso ánimo (…) a espontaneidade do coñecemento será entendemento”. Con isto explica que a sensibilidade é a capacidade de recibir impresións dos obxectos a través dos sentidos, mentres que o entendemento é a facultade de producir conceptos e pensar eses obxectos. Así, Kant diferencia dúas funcións básicas do coñecemento humano: recibir información da realidade e interpretala mediante o pensamento. En segundo lugar, Kant explica a función de cada facultade cando afirma que “a intuición nunca pode ser máis ca sensible” e que “a facultade de pensar o obxecto da intuición sensible é o entendemento”. Isto significa que os sentidos proporcionan intuicións sensibles, é dicir, os datos da experiencia, mentres que o entendemento pensa eses datos mediante conceptos. Polo tanto, cada facultade cumpre unha función distinta dentro do proceso de coñecemento. En terceiro lugar, Kant subliña que as dúas facultades son necesarias cando afirma que “sen sensibilidade ningún obxecto nos sería dado, e sen entendemento ningún podería ser pensado”. Isto significa que o coñecemento non é posible se falta algunha das dúas. Os sentidos proporcionan o contido da experiencia e o entendemento organízao mediante conceptos. Por iso Kant resume esta idea coa famosa frase “pensamentos sen contido son baldeiros, intuicións sen conceptos son cegas”, indicando que as dúas facultades deben traballar xuntas para que exista coñecemento. Finalmente, Kant explica que aínda que estas facultades colaboran, deben distinguirse claramente cando afirma que “distinguimos a ciencia das regras da sensibilidade (…) a estética, da ciencia das regras do entendemento (…) a lóxica”. Así, Kant separa o estudo da sensibilidade, chamado estética transcendental, do estudo do entendemento, chamado lóxica transcendental, partes fundamentais da súa obra Crítica da razón pura.