A evolución da identidade humana: Do século XIX ao XX

As grandes humillacións do ser humano no século XIX

No século XIX, o ser humano recibiu varias humillacións que fixeron que se cuestionase o seu lugar no mundo:

• O heliocentrismo: Descubriuse que a Terra non era o centro do universo, senón que xiraba arredor do Sol, o que supuxo un golpe para o orgullo humano.
• A teoría de Darwin: Demostrou que os humanos proviñamos dos primates e que a evolución e a selección natural foron as responsables dos cambios nas especies. Moitos sentíronse incómodos ao pensar que eramos "descendentes de monos".
• O materialismo de Marx: Karl Marx afirmou que a nosa maneira de pensar non determina como vivimos, senón que son as nosas condicións sociais e económicas as que inflúen en como pensamos e sentimos.
• O psicanálise de Freud: Freud afirmou que non coñecemos a nosa propia mente tan ben como pensabamos, xa que gran parte dela é inconsciente; é dicir, moitas das nosas accións ou crenzas están influenciadas por factores que descoñecemos.

En resumo, durante ese século, o ser humano foi perdendo a súa idea de ser o centro do universo e de ter total control sobre si mesmo.

A identidade humana no século XX

Existencialismo e liberdade

No século XX, o existencialismo, representado por pensadores como Sartre, destacou que a identidade humana non é predeterminada, senón que se constrúe a través das nosas decisións e accións. A súa idea principal é que "a existencia precede á esencia", o que implica que cada individuo é responsable de dar sentido á súa vida, o que pode causar angustia pola responsabilidade e incerteza asociada.

Estruturalismo e determinismo social

Doutra banda, o estruturalismo argumentou que o ser humano non crea as súas crenzas nin valores de maneira autónoma, senón que é produto das estruturas sociais e culturais nas que nace. Segundo esta visión, a identidade individual, fortemente influenciada pola sociedade, a familia e a cultura, determina en gran medida quen somos. A sociobioloxía, pola súa banda, ampliou esta idea ao afirmar que moitos dos nosos comportamentos, incluídos os éticos, son o resultado de mecanismos evolutivos e biolóxicos.

A procura do sentido da vida

En canto á cuestión do sentido da vida, as respostas do século XX afastáronse de enfoques tradicionais. Promoveuse a idea de que non existe un sentido único, senón que o ser humano ten a capacidade de crear o seu propio propósito e significado na vida.

En resumo, o século XX viu un cambio na comprensión do ser humano, destacando a liberdade individual, a influencia das estruturas sociais e culturais, e a constante procura de significado nun mundo marcado pola incerteza.