Evolución da Gandería en España: De Tradicional a Intensiva

Estrutura e Evolución da Gandería en España

Nos últimos anos, a gandería experimentou un notable desenvolvemento en España, e hoxe en día representa o 40% da produción final agraria, fronte ao 60% da agricultura. Esta crecente importancia veu acompañada por:

Factores Clave da Transformación Gandeira

• Un cambio das funcións asignadas á actividade gandeira, que de ser só un complemento da agricultura, aumentou a súa importancia económica ante o crecente consumo dos seus produtos.
• A modernización das explotacións, incorporando todo tipo de melloras técnicas no seu funcionamento.
• Unha diferente evolución das especies en función da súa rendibilidade e das limitacións ao seu aumento impostas polas políticas agrarias.
• Importantes modificacións na súa distribución territorial, que resulta cada vez menos dependente das condicións naturais, ao aumentar a importancia da gandería estabulada.

A Gandería Tradicional: Funcións e Distribución

No pasado, a gandería tiña como funcións principais as de fornecer animais de labor para as tarefas agrícolas (gando bovino e equino) e a produción de lá (gando ovino). A produción de carne e leite para a alimentación era complementaria, ao seren produtos que só unha parte da poboación podía incluír como parte habitual da súa dieta.

O gando bovino era máis frecuente nas rexións húmidas, e o ovino e caprino nas secas, pero resultaba frecuente certa mestura de especies no territorio. O gando porcino e aviario era bastante habitual, en pequenas cantidades, dentro das explotacións familiares.

A Gandería na Actualidade: Intensificación e Cambios

Na actualidade, esa situación modificouse por completo:

• Case desapareceu a utilización de animais de labor ante o avance da mecanización, e tamén perdeu importancia a produción de lá ante os baixos prezos e o aumento das importacións.
• Produciuse unha intensificación da actividade, crecendo a estabulación do gando en granxas onde é alimentado a partir de pensos. Pola contra, case desapareceron algunhas prácticas seculares como a trashumancia estacional dos rabaños, entre os pastos de montaña no verán e os de chaira no inverno, que foron a base da prosperidade económica de numerosas comarcas hoxe en declive.