O Esplendor da Arte Clásica Grega: Erecteion e Doríforo

Erecteion na Acrópole de Atenas

Ficha Técnica e Contexto Histórico

• Estilo: Grego, Clásico, Xónico.
• Cronoloxía: Século V a.C., último cuarto (421-404 a.C.).
• Obra de: Mnesiclés e Filocles.

Contexto: Os gregos venceron aos persas nas Guerras Médicas (499-479 a.C.). Despois desta vitoria, Grecia iniciou un período de completa autonomía cultural e artística, sendo Atenas, a Atenas do século V a.C., a Atenas de Pericles, o seu centro. Foi na cidade de Atenas onde se alcanzou o máximo esplendor da arte grega, en concreto na súa Acrópole, onde se atopa ao norte o Erecteion.

Xustificación Arquitectónica

Este templo constituíuse nun lugar sagrado da Acrópole que había que respectar, polo que o edificio se adaptou ás irregularidades do terreo, tendo unha forma peculiar. Presenta dúas zonas claramente diferenciadas que se dedicaban a puntos diferentes:

• A parte oriental, máis alta, dedicouse a Atenea Polías (antiga deusa do culto agrícola).
• A zona máis baixa estaba dedicada a Poseidón Erecteo, de onde vén que sexa coñecido como Erecteion.

O pórtico oriental, o principal, é xónico hexástilo, e por el accedíase a unha cella de Atenea Polías, na que se atopaba orixinalmente a estatua da deusa feita en pau de oliveira. O pórtico sur, o máis famoso e coñecido, é o das Cariátides, ou estatuas-columnas, obra do escultor Alcámenes, discípulo e fiel seguidor de Fidias.

O Doríforo de Policleto

Ficha Técnica e Contexto Artístico

• Estilo: Arte Grega, Plenitude Clásica.
• Cronoloxía: Século V a.C., comezos da segunda metade (450-440 a.C.).
• Obra: Doríforo, copia romana en mármore dun orixinal en bronce.
• Localización: Considérase a mellor copia a do Museo Arqueolóxico Nacional de Nápoles. Hai outras copias en Florencia e Berlín.

Contexto: Tras a vitoria dos gregos contra os persas nas Guerras Médicas (499-479 a.C.), Grecia, con Atenas como centro (a Atenas do século V a.C., a Atenas de Pericles), iniciou un período de completa autonomía cultural e artística. A mediados do século V a.C., Mirón, Policleto e Fidias produciron obras mestras da escultura do período clásico.

Análise e Canon de Proporcións

Nesta escultura, o artista reflíctenos un dos dous canons da beleza ideal do corpo humano: un canon de proporción matemática de sete veces o tamaño da cabeza. É unha escultura exenta que representa un mozo lanceiro (o que porta a lanza).

É unha escultura que xa non ten a rixidez e frontalidade do período arcaico, anterior ao clásico, xa que se representa nunha postura máis natural, como é o contrapposto, palabra italiana que define a posición máis natural e equilibrada dunha figura en repouso.