Dualismo e Pluralismo na Filosofía Grega Antiga

Dualismo Pitagórico

Os pitagóricos, inspirados polo orfismo, desenvolveron unha doutrina da alma. Crían na súa inmortalidade e transmigración.

Arché Numérico: Para os pitagóricos, os números eran o arché (principio fundamental). Estes números estaban compostos pola oposición entre o límite e o ilimitado, e entre o par e o impar. A harmonía xurdía desta oposición.
Cosmos Ordenado: O número impón orde e crea o Cosmos ao limitar o ilimitado.
Matemática como Filosofía: O maior mérito dos pitagóricos foi elevar a matemática a unha actividade filosófica. Deixou de ser unha mera ferramenta práctica para converterse na chave para un coñecemento exacto da realidade.

Os pitagóricos tiñan unha visión mística dos números:

Os números non só eran a estrutura organizativa do mundo, senón que tamén tiñan magnitude corpórea e configuraban materialmente o mundo.
Representaban as figuras xeométricas mediante a adición de puntos, onde cada punto tiña magnitude (unidades matemáticas = unidades extensas).

Os filósofos pluralistas buscaron conciliar a eternidade e inmutabilidade propostas por Parménides coa evidente variedade e cambio no mundo.

Pluralidade Orixinaria: Contra Parménides, que afirmaba a imposibilidade da pluralidade a partir dun único arché, os pluralistas defenderon que a pluralidade é orixinaria; o arché é múltiple.
Explicación do Movemento: Introduciron forzas separadas dos compoñentes materiais (excepto nos atomistas) para explicar o movemento.

Empédocles: Propuxo que o arché estaba composto polos catro elementos clásicos (lume, terra, auga e aire). Estes elementos eran movidos por dúas forzas: o Amor (que os une) e o Odio (que os separa).
Anaxágoras: Defendeu a existencia de infinitos principios materiais (sementes ou homeomerías), cualitativamente distintos e de tantas clases como cousas existen. En cada cousa están presentes todas as variedades, pero predomina unha. Estes principios son eternos, indestructibles e pasivos. A forza motriz é a Mente (Nous), causa orixinaria do movemento que separa e divide as cousas da mestura orixinal.