Poesía de vangarda galega: Autores e obras

A poesía de vangarda: Autores e obras

Características da vangarda

A vangarda é un movemento artístico innovador que se inicia en Europa no século XX, delimitado polas dúas guerras mundiais. O foco de irradiación é París, a Atenas do século XX.

As vangardas mundiais caracterízanse por:

• Actitude antirromántica e antisentimental.
• Percepción intelectual da realidade deshumanizada.
• Renovación absoluta do material poético.
• Innovación da linguaxe figurada.
• Liberdade absoluta no acto de creación.

As vangardas galegas

A poesía de vangarda galega presenta características moi peculiares. O vangardismo galego amósase como fenómeno individualizado, pero non independente do contorno europeo. Destaca o creacionismo, fundado por Vicente Huidobro.

A procura da arte pura, promovida dende fóra, e a vocación de servizo á patria, promoción de escritores nados nos arredores de 1900, que:

• Reciben o maxisterio dos máis vellos.
• Participan na causa nacionalista.
• Sérvense da lingua galega como vehículo exclusivo para a creación poética.
• Reciben influencias do cubismo, creacionismo e ultraísmo.

A vangarda galega diferénciase da mundial no respecto á tradición e no culto ao sentimento. O poeta máis innovador foi Manuel Antonio.

• Neotrobadorismo: escola de signo conservador que xorde tendo como modelo os cancioneiros medievais.
• Hilozoísmo: escola conservadora, descubrimento dun latexar na paisaxe e na innovación.
• Creacionismo: representado exclusivamente por Manuel Antonio, que foi a figura máis importante da vangarda galega.

Os poetas vangardistas servíronse inicialmente das revistas Alfar, que se iniciou na Coruña en 1920, e Ronsel.

O Neotrobadorismo

Iníciase en 1933 coa publicación de Nao senlleira, de Fermín Bouza Brey, e remata en 1953 co Cancioneiro de Monfero, de Xosé María Álvarez Blázquez.

É unha escola de vangarda que se afasta en boa medida da liña xeral deste movemento en tanto que a súa característica máis destacada é o culto á tradición, consecuencia do espírito nacionalista, que propiciaba a defensa da arte pura.

A temática saudosa, cortés e mariñeira, as estrofas paralelísticas, o leixaprén e o refrán, e os máis refinados recursos estilísticos dos vellos trobadores revitalizáronse por poetas como Fermín Bouza Brey, Álvaro Cunqueiro (Cantiga nova que se chama Ribeira) e Xosé María Álvarez Blázquez.