Poesía Catalana dos Anos Vuitanta ao Século XXI: Tendencias e Autores

Poesía catalá: dos anos oitenta e noventa ao século XXI

1. Anos oitenta e noventa

   Nos anos oitenta e noventa, a produción literaria viuse favorecida por unhas posibilidades maiores de publicación e difusión grazas á labor da escola. Nesta época conviven na poesía unha gran diversidade de propostas: o esteticismo ou formalismo que acabamos de ver, a poesía reivindicativa, a poesía da experiencia... Esta última proposta, chamada tamén realismo lírico, parece ser a máis predominante: mostra unha visión da realidade desde o «eu», a través da suma de experiencias persoais, e concibe a poesía como expresión da propia intimidade.

2. Finais do século XX e principios do XXI

   Nos últimos anos do século XX e principios do século actual atopamos unha gran variedade de propostas, e un mesmo poeta evoluciona a través de diversas tendencias. O que parece é que os poetas xa abandonaron case por completo a actitude rebelde ou a poesía como impulso da transformación social, e incrementan a tendencia á autobiografía, ao recollemento do discurso, á intimidade, ao poema breve e nada enfático ou pretencioso. Ademais, a miúdo manifestan un acusado escepticismo. Relacionado con isto, caracterízase pola cultura de masas, a aparencia, as realidades virtuais, a globalización..., pero tamén convive nela a ética e a sensibilidade polas minorías discriminadas.

3. Marta Pessarrodona (Terrassa, 1941)

   Poetisa, crítica literaria e narradora, recibiu en 2019 o Premio de Honra das Letras Catalás en recoñecemento á súa traxectoria. Os seus poemas baséanse na vida, na realidade; neles dirixe a alguén e parecen a prolongación natural dun diálogo real interrompido. Á vez, nos textos atopamos unha gran cantidade de referencias textuais e culturais que non son decorativas senón que mostran o escenario dunha experiencia. A súa poesía é ás veces cáustica e un pouco lapidaria.

4. Marc Granell (València, 1953)

   Poeta e tradutor; en 1976 gaña o Premio Vicent Andrés Estellés e en 1979 o Premio Ausiàs March. Marc Granell comeza seguindo en parte os postulados surrealistas e a influencia da vangarda, pero posteriormente perdurará unha voz «terriblemente humana», unha voz ás veces contundente e outras tenra. Frecuentou a poesía de carácter político, amoroso e infantil; esta última é interesante incluso para adultos.