Orixe do Animal Humano: Creacionismo, Fixismo e Evolución

As Primeiras Explicacións da Orixe do Animal Humano

Os primeiros modelos explicativos da orixe das especies foron:

• O creacionismo: sostén a intervención divina como forma de xustificar a existencia do mundo e das distintas especies animais. Deus crea o mundo e os seres vivos e sitúa aos seres humanos nun plano distinto e superior ao do resto dos seres vivos.
• O fixismo: sostén que as especies xorden a partir dun acto de creación nun momento determinado e cunha forma idéntica a como se coñecen na actualidade. Non cabe a posibilidade da aparición ou desaparición de especies nin de ningunha modificación das súas características.

O fixismo aparece unido ao creacionismo, e Aristóteles foi fixista e influíu en Linneo, que levou a cabo unha clasificación partindo da inmutabilidade.

A Orixe do Animal Humano e a Teoría da Evolución

O século XIX comezou coa necesidade de explicar o dinamismo da natureza grazas ao aumento do rexistro fósil.

• Cuvier desenvolveu unha teoría catastrofista segundo a cal as desaparicións de organismos se debían a bruscos cambios xeolóxicos, a continuación de cada un dos cales se produciría unha nova creación de especies máis complexas cás que existían.
• Lamarck inaugura o evolucionismo e sostén que os organismos interaccionan entre si e co seu medio ambiente adaptándose a este para continuar vivindo. Así, as alteracións físicas desenvolvidas ao longo da vida dun individuo son herdadas pola súa descendencia. Estes cambios acumulados xeración tras xeración crean novas formas de vida.
• Darwin formula a idea da evolución, de formación dunhas especies a partir doutras. A partir da influencia do medio, as especies modifícanse constantemente, e isto produce unha evolución gradual sen saltos descontinuos. Darwin parte da variabilidade entre individuos dunha mesma especie e da necesidade que teñen de adaptarse ao medio; polo tanto, os peor adaptados non sobreviven ou reprodúcense pouco.

A selección natural é a forza do medio actuando sobre os individuos, facilitando a supervivencia dos máis aptos na loita pola vida.

A teoría de Darwin non explica como se producen as variacións; propón que se producen por azar antes de que actúe sobre elas a selección natural. En cambio, Lamarck dicía que a evolución xurdía ao longo da experiencia dun animal.

• Mendel realizou investigacións que levarían ao descubrimento das leis da xenética que rexen os procesos de herdanza para así demostrar a consistencia da teoría de Darwin, pois era preciso explicar como se producían as variacións entre individuos, o que propiciou o desenvolvemento do neodarwinismo, segundo o cal todos os fenómenos evolutivos se explican pola aparición de pequenos cambios xenéticos aleatorios (mutacións) sobre os que actúa a selección natural; polo tanto, a evolución é un proceso en dous momentos:

1. A orixe da variación hereditaria, que inclúe o proceso de mutación e o proceso sexual.
2. A selección natural.

Ademais, hai outros factores que introducen variabilidade na constitución xenética, que son as migracións, denominadas fluxo xenético porque implica a mestura de xenes de poboacións diferentes, e a deriva xenética, que di que a proporción pode cambiar por razóns aleatorias.