Método Científico: Popper, Kuhn e Falsación

Filosofía e ética2,71 KB

O Método Científico

O proceso científico baséase nos seguintes pasos:

  1. Observación espontánea ou natural.
  2. Establecemento dunha hipótese.
  3. Experimentación para verificar; proceso indutivo que constitúe unha lei.

Varias leis conforman unha teoría, e a agrupación destas supón un paradigma.

Karl Popper e o Racionalismo Crítico

Popper, aínda que non é un neopositivista estrito, critica o positivismo clásico pola súa adhesión á verificación. Para Popper, a ciencia é falsable; as teorías consideradas científicas sométense ao criterio de falsación.

A actividade científica debe ser crítica, de aí xorde a súa proposta sobre o racionalismo crítico, onde o criterio reitor da ciencia é o criterio da razón. O progreso prodúcese mediante o ensaio/erro; a partir da falsación dunha teoría, podemos reformulala. No momento en que sometemos a nosa teoría ao criterio de falsación e esta se sostén, podemos constituír unha lei.

Dado o problema da indución de Hume, Popper non acepta a súa teoría, pois non cre que se deba chegar a un probabilismo ante unha imposibilidade lóxica.

Thomas Kuhn e as Revolucións Científicas

Kuhn publica en 1962 A estrutura das revolucións científicas, marcando unha nova etapa na filosofía do século XX e o fin do positivismo clásico. Kuhn, como historiador da ciencia, outórgalle gran importancia aos estudos da historia da ciencia, así como aos valores psicolóxicos e sociolóxicos.

Para Kuhn, os fenómenos observables son exactos. O progreso prodúcese a través de crises que desencadean revolucións científicas. A creación de paradigmas constitúe unha parte fundamental da súa teoría.

Definición de Paradigma

Podemos definir paradigma como o modelo aceptado polos científicos dunha determinada época. Este establécese como vixente tras impoñerse aos seus rivais.

Etapa Pre-científica

Para entender a súa teoría, debemos falar da etapa pre-científica, que supón un período de investigación que se remonta dende o comezo da ciencia ata o fin da investigación non dirixida. Os feitos son recompilados de maneira inesperada ante a inexistencia de criterios claros. Durante a recompilación, ómítense datos considerados importantes.

Do material recompilado xorden interpretacións e escolas. No momento en que triunfa unha escola, centrando o estudo nos feitos seleccionados, a investigación comeza a ser dirixida e divídese o campo de investigación.

Descargar

PDF Word HTML