Mente-Cerebro: Monismo, Dualismo, Emerxentismo e Cristianismo

O Problema Mente-Cerebro

Co desenvolvemento da neuroloxía, a filosofía denominou este problema como o problema mente-cerebro. As posicións máis importantes son:

1. Monismo

A única realidade que constitúe ao home é material. Os estados mentais teñen orixe no cerebro. Dentro do monismo, destacan:

• a) Teoría da identidade mente-cerebro: Os estados mentais son iguais aos procesos cerebrais. A conduta do home é exclusivamente aquela que resulta un efecto do sistema nervioso e do cerebro: a mente disólvese no cerebro e a psicoloxía en neurofisioloxía.
• b) Materialismo eliminativo (Churchland): Defende que existe unha xerarquía de enfoques sobre o problema da mente. A autonomía dos procesos mentais outórgase polo sentido común e outras formas de saber científicas. Estas visións deben ser substituídas por unha perspectiva científica que mostre como eses procesos son actividades do sistema nervioso. Para iso, Churchland propón partir do coñecemento neuronal e vincular estes coñecementos a esas intuicións precientíficas.

2. Dualismo (Eccles)

No home hai dúas dimensións básicas: unha asociada á mente (espírito) e outra ao cerebro (materia). Eccles considerou que a mente posúe un control sobre o cerebro, e coa interacción co medio prodúcense unha serie de estímulos, traducidos en procesos neuronais. Segundo Eccles, é a mente a que actúa sobre ditos procesos dándolles unidade e ordenándoos. Entón, a nosa experiencia no mundo é resultado da acción da mente.

3. Emerxentismo (Searle)

Postula que a mente emerxe do cerebro como unha realidade distinta, que opera de xeito diferente e cunhas características particulares. Searle sostén que, se ben non existe unha identidade entre mente e cerebro, tampouco se trata de realidades independentes. Defende que, aínda que os estados mentais son resultado de procesos cerebrais, non se reducen a estes, posto que emerxen a partir deles como unha nova realidade que goza de autonomía fronte a eles. É dicir, eses estados mentais non se poden explicar unicamente a partir do estudo neuronal, senón que son necesarias outras disciplinas, como a filosofía da mente e a psicoloxía, que estuden esta dimensión particular do ser humano.

Características do Discurso Relixioso Cristián

Coa liberdade relixiosa proposta por Constantino e Licinio (Edicto de Milán), decretouse a liberdade relixiosa no Imperio Romano. O discurso cristián monopolizará a produción intelectual ao longo de máis de mil anos. A Biblia e a Patrística constituían o marco discursivo ao cal debía axustarse calquera proposta sobre a natureza humana: filosofía e teoloxía confúndense, razón e fe non deben contradicirse. Os principais filósofos cristiáns medievais son Agostiño de Hipona e Tomé de Aquino.

A organización e creación do mundo pasa a fundamentarse, segundo o pensamento cristián, nunha categoría principal: Deus. O Deus cristián caracterízase por:

• Ser único: Só existe un Deus, que alberga tres persoas nunha (Trindade).
• Ser omnipotente e perfecto: Deus está á marxe das limitacións materiais e naturais a que están sometidas o resto das especies.
• Ser infinitamente bondadoso e xusto: Deus é o ben e a xustiza absoluta.

Segundo o cristianismo, Deus, por amor ao home, creou o mundo e situounos como o centro da súa creación, situando aos demais seres ao noso servizo.